[SF] Dollfie Lovely <2/5>
posted on 29 Jun 2010 20:30 by choishin-ki in FICTION
Title: Dollfie lovely
Fandom: Big Bang
Pairing: Choi SeungHyun x Kwon Jiyong
Author: Choi ShinKi
Rating: PG -15
Warning: Yaoi Zone
Author's Note: ฮ่า ทำไมชอบแต่งสั้นๆจังเลย เพราะรีบแต่งให้จบ เดี๋ยวจะขี้เกียจ แอบมึนๆอ่ะ คือไม่ได้เอาต้นฉบับมานั่งกางดูเลยอึนอึน ฮ่าๆ ง่วงค่ะ*-*
"ซึงฮยอนเป็นยังไงบ้าง" แดซองวิ่งเข้าไปถามเพื่อนที่เพิ่งเดินเข้ามาให้ห้องเรียน
"อะไรที่ว่าเป็นไง" ตาคมปรายมองนิดๆแล้วถาม
"ก็ดราก้อน ดอลล์ไง" ยองเบเอนหลังพิงเก้าอี้ แล้วสังเกตหน้าซึงฮยอน
"ก็มันตุ๊กตาปีศาจไม่ใช่หรอ" ร่างสูงกว่าเพื่อนขมวดคิ้ว
" ก็ใช่ไง แล้วมันลุกขึ้นมากินเลือดนายรึเปล่า" แดซองเขย่าแขนเพื่อนทันที ก็คนมันกลัวนี่ ยิ่งเพื่อนๆของเค้าบอกมาว่า ดราก้อนดอลล์น่ะร้ายนัก ><
"ก็แค่ยืนเชิดใส่ชั้นเอง"
"หมายความว่ามันมีชีวิตหรอ !" ซึงริพรวดพราดเข้าไปหาซึงฮยอนทันที มาทีหลังคนอื่นเค้า ยังอุส่าห์รู้เรื่องอีกนะ = =;
" ไม่รู้สิ" ก็เค้ายังงงอยู่เลย เมื่อเช้าออกจากบ้านมา ตุ๊กตานั้นก็เดินมาส่งนะ แต่มันคงไม่ใช่เรื่องจริงหรอก หรือว่าจริง โอ๊ยยยย ไม่รู้เว้ย คิดแล้วโป้ปวดพุง
"ซึงฮยอน นายเอาไปทิ้งเถอะ น่ากลัวนะ ชั้นเป็นห่วงนาย" ซึงริพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงแบบสุดๆ
"นายเป็นห่วงเกินไปรึเปล่าซึงริ" ร่างสันทัด เหล่ตามอง ดูแลกันเกินไปแล้วมั้ง
"ไม่ใช่เรื่องของนาย ซึงฮยอน ถ้านายมีเรื่องอะไร บอกชั้นนะ ชั้นอยู่ข้างนาย"
"ไม่เป็นไร ชั้นว่ามันคงไม่มีอะไรหรอก" ร่างโปร่งแกะมือที่แขนของตัวเองออก แล้วเดินไปฟุบที่โต๊ะเรียน
...เห้อ มันคงจะเป็นความฝันมากกว่า......
.............
...........
.......
….
…
..
.
.
.
.
"ทำไมเพิ่งจะกลับ คิดจะปล่อยให้ชั้นรอไปถึงไหน"
!!!! ทำไมมันไม่กลับไปเป็นตุ๊กตาฟร่ะ !!!!!
"ยังจะยืนนิ่งอีก นายควรกอดชั้นแน่นๆ แล้วจูบชั้นสิ " ดราก้อน ดอลล์ ในชุดเริ่ดหรูตามแบบที่ใส่ติดตัวเสมอ ยืนวีนอยู่ตรงหน้าซึงฮยอน
ร่าง สูงของซึงฮยอน เดินผ่านตุ๊กตาที่พูดไม่หยุดไปอย่างไม่สนใจ ไม่อยากเสียเวลาด้วย เพราะนี้คือความฝัน! ละพอเค้าหลับตาก็จะตื่นขึ้นมาในโลกแห่งความเป็นจริง แน่นอน!
"นี่ นายจะหลับตาอีกนานไหม" ร่างเล็ก กระโดดดึ๋งๆอยู่ตรงหน้า
"นายไม่กลับไปเป็นตุ๊กตารึไง" ร่างโปร่งลืมตามาเผชิญหน้ากับความจริง
" ชั้นก็แปลกใจเหมือนกัน เพราะว่าถ้าเจ้าของคนเก่าของชั้น พอรู้ว่าชั้นกลายเป็นคนก็พากันเรียกว่าปีศาจ จากความรักที่มีให้ชั้นมันเลยกลายเป็นความกลัว ไม่เท่าไหร่ชั้นก็กลับเป็นตุ๊กตาเหมือนเดิม"
"แต่กลับนายมันไม่ใช่ ชั้นยังหายใจ ชั้นพูดได้ ยังขยับได้" มือขาวๆยกขึ้นมาจับหน้าของตัวเอง เพื่อเป็นการเรียกความมั่นใจกลับมา
"...."
" นายดูแผลนี้สิ" เจ้าดราก้อน ดอลล์ เปิดเสื้อเนื้อดีขึ้น จนเห็นรอยแผลที่ท้องสีขาวเนียนนั้น รอยของการโดนของมีคมบาด รอยใหญ่พอสมควรทีเดียว ซึงฮยอนกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ถ้าเค้าโดนคงเจ็บเจียนตายT^T
"มันเป็นรอยที่เจ้าของคนเก่าชั้นฝากไว้ให้ รอยแห่งความรัก หึ" ปากเรียวกระตุกขึ้นพร้อมมือที่ลูบแผลเป็นเบาๆ
" ชั้นต้องการความรักจากเค้าเหมือนเดิมเท่านั้นเอง ชั้นแค่เข้าไปหาพวกเค้า แต่พวกเค้ากลับหนี แล้วตอบแทนสิ่งพวกนี้ให้ชั้น ชั้นเลยตอบแทนความรักของพวกเค้าไปนิดหน่อยเท่านั้น แต่กลับกลายมาเป็นตุ๊กตาอีกครั้ง"
อา... ตอนนี้เค้าเข้าใจแล้วล่ะทำไมหมอนี้ถึงได้โวยวายนัก เค้าก็คงแค่อยากจะได้ความรักจากเจ้าของ อยากจะได้สิ่งดีๆบ้าง ดราก้อน ดอลล์ก็แค่ตุ๊กตาขี้น้อยใจดีๆนี่เอง เค้าคงต้องรับความจริงแล้วมองเจ้าตัวเล็กนี้ใหม่ซะแล้ว
"งั้น แสดงว่าที่นายไม่กลับเป็นตุ๊กตาเพราะว่าชั้น ยังไม่กลัวนายสินะ" ร่างสูงมองตาร่างบางตรงหน้า นี่ขนาดกลายเป็นคนแล้วนะ ยังตัวเล็กแล้วก็บางกว่าเค้าอีก
"ใช่ นายรักชั้นมากๆเลยต่างหาก"
วูบ
" อุ้ม \(- -)/" ดราก้อน ดอลล์ ย่อขนาดตัวเองเล็กลงเท่าตุ๊กตา ก่อนจะชูมือของข้างขึ้น แล้วมองตาแป๋วใส่อีกคน ยังไม่วายขอให้อุ้ม แก้มใสๆพองลมนิดๆ
.. น่ารักเกินไปแล้ว ... ซึงฮยอนก้มลงไปอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมา ตัวเบาดีเนอะ ดูแขนเล็กๆที่พยายามเกาะเสื้อเค้าเพราะกลัวตกไว้แน่นสิ ไหนจะหน้าตาที่น่ารักๆนั้นอีก แบบนี้น่ากลัวตรงไหนนะ
"นายยังไม่มีชื่อเลยนิ" พูดเสียงทุ้มแล้วมองคนที่อุ้มไว้
"อืม ไม่มี" ตัวกลมๆส่ายไปมา
"งั้นชั้นเรียกนาย จียง"
"ทำไมต้องจียงล่ะ-*-" ไม่ทันที่คนตัวใหญ่กว่าจะพูดจบ ตุ๊กตาตัวน้อยๆก็โวยวายขัดก่อน
"ก็ชั้นตัดสินใจไปแล้วนี่จียง" ซึงฮยอนยัดเหยียดเต็มที่
"ไม่เอาๆๆ " แขนเล็กๆสะบัดไปมา เค้าอยากได้ชื่อที่มันเท่ๆกว่านี้นี่
"จียง นั่งลงตรงนี้ก่อน เดี๋ยวชั้นไปหาอะไรกินก่อน" ร่างโปร่งทำหูทวนลม แล้ววางเจ้าตัวปัญหาลงบนฟูกตัวเดิม แล้วเดินหายไปในห้องครัว
.... นี่เค้าต้องชื่อ จียง จริงๆหรอ ... เดี๋ยวสิแล้วนายชื่ออะไร???
..........
.
.
.
......
ก๊อกๆๆ
"ครับจะไปเปิดเดี๋ยวนี้แหละครับ" เสียงทุ้มขานรับเมื่อมีแขกมาเยี่ยม
ซึง ฮยอนวางชุดตุ๊กตาที่เค้าเพิ่งจะซื้อมาเมื่อเช้าลงบนโต๊ะ พร้อมกับจับจียงที่กำลังสนใจดูเสื้อผ้าไปวางไว้บนเก้าอี้สำหรับพักตุ๊กตา เพื่อไม่ให้ใครผิดสังเกต ร่างโปร่งเดินเกาหัวมาเปิดประตูบ้าน ร่างเล็กปรากฏต่อสายตาซึงฮยอนชัดๆ พร้อมรอยยิ้มน่ารักตามมา
"ซึงฮยอน... ซึงริมาหา" เจ้าตัวทักทายด้วยน้ำเสียงสดใสจนออกนอกหน้า
" เข้ามาสิ" เจ้าของบ้านหลบไปแขกเค้ามาข้างในตัวบ้าน ก่อนจะเดินนำไปที่ห้องนั่งเล่น เดินผ่านโต๊ะที่วางจียงไป ซึงฮยอนเหลือบมองจียงนิดๆ ดูเหมือนว่าเจ้าตัวเล็กจะรู้ตัว นั่งนิ่งๆเหมือนตุ๊กตาทั่วๆไป
"นี่หรอ ดราก้อน ดอลล์ ไม่เห็นสวยเลย" ซึงริมองจียงอย่างพิจารณา ไม่เห็นน่ารักเลยสักนิด เทียบกับซึงริ ซึงริ น่ารักกว่าเยอะเลย ไม่รู้ทำไมซึงฮยอนถึงได้ชอบนัก ไม่ถูกชะตาเลย ให้ตายสิ แพนด้าไม่ปลื้ม
"แล้วนายมีเรื่องอะไร" ซึงฮยอนคว้าเสื้อผ้าตัวเล็กๆของจียงไปเก็บอย่างลวกๆไม่อยากให้ยุ่งกับตุ๊กตาของเค้าเท่าไหร่
" ก็เปล่าหรอก ชั้นเป็นห่วงซึงฮยอน กลัวว่าเรื่อง ดราก้อน ดอลล์ จะเป็นเรื่องจริง ยิ่งเมื่อวานนายพูดแบบนั้นอีก ชั้นไม่สบายใจเลย" ร่างบางเข้ามากอดแขนซึงฮยอนแล้วซบไหล่กว้างอย่างถือวิสาสะ
"ไม่มีอะไรนิ นายดูมันสิ ตุ๊กตาธรรมดา" ชี้นิ้วไปที่จียง
"แต่ชั้นเป็นห่วงนะ" มือเล็กๆออกแรงกดให้ร่างสูงล้มลงกับโซฟา แล้วตรงเข้าไปนั่งตักโดยหันหน้าเข้าหา
"!!! นายจะทำอะไรซึงริ" มือหนาพยายามแกะแขนที่กอดคอตัวเองออก มันชักแปลกแล้วนะ เค้ารู้ว่าซึงริชอบมาอ้อนเค้า แต่แบบนี้มันมากเกินไปไหม
"ซึงฮยอน เพราะว่านายเป็นผู้ชายแล้วชั้นก็เป็นผู้ชาย ชั้นเลยไม่กล้าบอกเรื่องนี้ จริงๆแล้ว ชั้นชอบนาย" ไม่ว่าเปล่าหน้าหวานยังซบลงมราอกกว้างทันที
"=[]= อะไรนะ ซึงริ" คือแบบว่าตามไม่ทัน อะไร ชอบๆนะ
" มาเป็นของกันและกันเถอะ ซึงฮยอน" มือบางๆพยายามรั้งเสื้อร่างสูงขึ้น ปากสวยทำงานทันที พรมจูบแทบจะทั่วลำคอ นายต้องมาเป็นสามีชั้น ซึงฮยอน
ปัง!
" นายคิดจะทำอะไรเจ้านายชั้น!" เสียงแหลมเปล่งออกมาจากคอ จียงยืนกระชากแขนซึงริจนกระเด็นหลุดออกไปจากตัวซึงฮยอน เค้าทนดูมานานแล้วนะ มากเกินไปแล้ว ไอ้คนหน้าเหมือนหลินปิง
"จียง" ซึงฮยอนร้องออกมาเบาๆ เพราะยังตกใจกับแรงที่จียงกระชากร่างทั้งร่างของซึงริปลิวออกไป
" นายมัน ดราก้อน ดอลล์" ซึงริชี้มือมาที่จียงด้วยตกใจ ตุ๊กตาพูดได้ ตัวใหญ่เท่าคน ที่สำคัญสามารถกระชากเค้าหลุดออกมาได้ ด้าโกรธแล้วนะ
"ใช่ แล้วทำไม ไอ้หน้าแพนด้า นายคิดจะปล้ำเจ้านายชั้นหรอ ห๊ะ" จียงปรี่เข้าไปกระชากแขนซึงริมาใกล้ๆ กดสายตาคมลงไปเพื่อให้อีกคนกลัว
"><"
" น่าจะจับมาต้มกินซะดีไหมนะ หรือว่าจะกินเนื้อสดๆดีล่ะ" เหยียดยิ้มจนดูน่ากลัว ยื่นหน้าเข้าไปหาคล้ายๆกับจะเป็นสัญณาณถามอีกคน แต่มันเป็นคำถามที่ไม่จำเป็นต้องมีคำตอบ
"นายมัน ปีศาจ!! " ซึงริกระแทกเสียงใส่คนตรงหน้า คิดว่าน่ากลัวรึไง แต่ทำไมเค้าถึงสั่นไปทั้งตัวแบบนี้ล่ะ
"แล้วยังไงล่ะ ชั้นเป็นยังไงก็เรื่องของชั้น"
พลัก!!
" ซึงริ.." ซึงฮยอนร้องเสียงหลงเมื่อจียงพลักร่างบางๆของซึงริกระแทกกับโต๊ะ จนมีสิทธิ์ว่าคงเจ็บไปหลายวัน ร่างสูงรีบเจ้าไปดูอาการของอีกคนทันที
"เป็นอะไรมากไหม" ซึงฮยอนถามซึงริ
"เจ็บTT' ซึงฮยอนนายมันบ้าไปแล้ว นายอยู่กับปีศาจได้ยังไง!" ซึงริเน้นคำว่าปีศาจใส่หน้าจียงเต็มๆ ดูท่าคงอาจจะจุกได้เลยทีเดียว
"ซึงริหยุดพูด" จับแขนเล็กแล้วกระชากมาที่ประตูบ้าน "นายกลับไปซะ แล้วอย่ามาหาชั้นอีก"
พลัก ร่างบางออกไปพร้อมกับปิดประตูอย่างรวดเร็ว เค้าไม่ชอบเลยที่มีคนว่าให้จียงของเค้าแบบนี้ ถึงจียงจะเป็นตุ๊กตาหรือจะเป็นปีศาจหรืออะไรก็ช่าง แต่ จียง ก็คือ 'รักแรกพบ' ของเค้า
เค้าจะไม่ยอมให้ซึงริมาว่าอะไรให้ จียง อีกแล้ว
.........
.....
.
.
" นี่นาย อย่าเอาแต่นั่งอ่านหนังสือสิ" ตุ๊กตานามว่า จียงกำลังพยายามก่อกวนเจ้าของของตัวเองทุกวิถีทาง ถึงขนาดยอมลดขนาดลงไปเท่าตุ๊กตาแล้วนอนทับหนังสือก็แล้ว แต่ไม่มีทีท่าว่าจะขัดเวลาการหนังสือของซึงฮยอนได้เลย
"ไม่เอาน่า จียงชั้นต้องอ่านนะ ใกล้สอบกลางภาคแล้ว" ร่างสูงดันตัวจียงให้ออกไปพ้นๆหนังสือ แต่มีหรอว่ามังกรน้อยจะหมดฤทธิ์ ไม่มีทางหรอก เพราะว่าเจ้าดราก้อน ดอลล์พยายามปีนขึ้นมาบนแขนของเจ้าของตัวเอง
"ก็นายอ่ะ ไปโรงเรียนตั้งแต่เช้ากลับบ้านมาก็เอาแต่ทำการบ้าน พอทำเสร็จก็เอาแต่อ่านหนังสือๆๆๆๆ" โวยวาย โวยวาย แล้วก็โวยวาย
"เฮ้อออ" ซึงฮยอนใช้มืออีกข้างหยิบคอเสื้อจียง แล้วยืนแขนออกไปที่เตียงก่อนจะปล่อยมือออก ส่งผลให้เจ้าตัวเล็กตกลงบนที่นอนดัง ตุบ
" โอ๊ย... เจ็บนะ นายสนใจชั้นมั่งสิ-3-" จียงลุกขึ้นมานั่งกอดอก ทำปากยื่นบนเตียงอย่างขัดใจ เค้าก็ต้องการการดูแลมั่งสิ ไม่สนใจกันเลยอ่ะ กอดก็ไม่เคยมี จูบยิ่งอย่าไปหวังเลย แล้วไหนที่ต้องพูดว่ารักชั้นอีกล่ะ นายไม่ทำซักอย่างอ่ะ
"ชั้นกำลังจะสอบนะ เฮ้อ ก็ได้ไหนว่ามาสิ มีอะไร" ในที่สุดกอริลล่าก็แพ้มังกร ไม่น่าหันไปสบตากับจียงเลย ใจอ่อนจนได้
ร่าง สูงหันเก้าอี้มาหา จียงขยายตัวให้เท่าคนปกติทันที แล้วล้วงเอากระดาษออกมาจากกางเกงอย่างกระตือรือร้น น่ารักดีแฮะ น่าตาตอนพยายามจริงจังเนี่ย ซึงฮยอนอมยิ้มนิดๆ
"นี่นะ ชั้นอยากให้นายไปจ้างร้านตัดให้ชั้นหน่อย อันนี้ชั้นออกแบบเอง สวยไหมล่ะ เสื้อที่นายซื้อมาให้ไม่ค่อยชอบเลยอ่ะ" จียงกางกระดาศออก แล้วชี้นู้นชี้นี้ให้ดู
"ก็สวยดีนะ แต่ว่านายทำเองหรอ" ร่างสูงหยิบขึ้นมาดูทีละแผ่นช้าๆ
" ก็ใช่น่ะสิ ชั้นอยากได้เสื้อที่ชั้นทำเองเป็นตัวแรกมั่ง นายทำให้หน่อยสินะๆ*0*" ส่ฃสายตาวิ๊งๆมาให้ร่างโปร่งผ่านแว่นตาที่ซึงฮยอนใส่อยู่
"แล้วเมื่อก่อนนายไม่ได้ให้เจ้าของคนเก่าทำให้ล่ะ... " นี่เค้าเผลอพูดอะไรออกไปเนี่ย ปากเสียจริงๆเลยซึงฮยอนหน้าลิงเอ้ยยย
"... ไม่หรอก ชั้นยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย ก็กลับมาเป็นตุ๊กตาอีกแล้ว" จียงก้มหน้าลงนิดๆ รู้สึกเศร้านะเนี่ย
" ความจริงชั้นอยากเรียกชื่อเจ้าของนะ แต่ไม่เคยมีโอกาสเลย แค่อยากจะเรียกชื่อ.." หน้าตาที่ดูน่ารัก สดใส ออกจะหยิ่งนิดๆ ค่อยๆเปลี่ยนเป็นผิดหวังทีละนิด สวยๆแบบนี้ไม่รู้ว่าจะผ่านอะไรมาเยอะรึเปล่านะ
"ชั้นชื่อ ชเวซึงฮยอน เรียก เทมโป หรือ เทมป์ก็ได้ ปกติชื่อนี้ไม่ค่อยให้ใครเรียก" มือหนาวางแหมะลงบนหัวกลมๆแล้วลูบเบาๆ
"^^ อื้ม ซึงฮยอน เทมป์ เทมป์ .... เทมป์"
หลัง จากนั้นเจ้าตัวเล็กของผมก็พูดชื่อผมไม่หยุด ไม่เทมโปก็ซึงฮยอนมั้งล่ะ เอาแต่นั่งเรียก นอนเรียก แม้ผมจะอ่านหนังสืออยู่เลยดูน่ารำคาญแต่มันก็รู้สึกดีไปอีกอย่างนะ เรียกให้เต็มที่เลยแล้วกันนะ จียง...
.............................................................................
"นี่เทมป์ ชุดชั้นอย่าลืมไปสั่งตัดนะ!"
--------------------------------------------------------------------------
โปรดติดตามอึก้อนต่อไป กลิ่นมันเริ่มคุ้นๆจมูกมั้งแล้ว
Fandom: Big Bang
Pairing: Choi SeungHyun x Kwon Jiyong
Author: Choi ShinKi
Rating: PG -15
Warning: Yaoi Zone
Author's Note: ฮ่า ทำไมชอบแต่งสั้นๆจังเลย เพราะรีบแต่งให้จบ เดี๋ยวจะขี้เกียจ แอบมึนๆอ่ะ คือไม่ได้เอาต้นฉบับมานั่งกางดูเลยอึนอึน ฮ่าๆ ง่วงค่ะ*-*
"ซึงฮยอนเป็นยังไงบ้าง" แดซองวิ่งเข้าไปถามเพื่อนที่เพิ่งเดินเข้ามาให้ห้องเรียน
"อะไรที่ว่าเป็นไง" ตาคมปรายมองนิดๆแล้วถาม
"ก็ดราก้อน ดอลล์ไง" ยองเบเอนหลังพิงเก้าอี้ แล้วสังเกตหน้าซึงฮยอน
"ก็มันตุ๊กตาปีศาจไม่ใช่หรอ" ร่างสูงกว่าเพื่อนขมวดคิ้ว
" ก็ใช่ไง แล้วมันลุกขึ้นมากินเลือดนายรึเปล่า" แดซองเขย่าแขนเพื่อนทันที ก็คนมันกลัวนี่ ยิ่งเพื่อนๆของเค้าบอกมาว่า ดราก้อนดอลล์น่ะร้ายนัก ><
"ก็แค่ยืนเชิดใส่ชั้นเอง"
"หมายความว่ามันมีชีวิตหรอ !" ซึงริพรวดพราดเข้าไปหาซึงฮยอนทันที มาทีหลังคนอื่นเค้า ยังอุส่าห์รู้เรื่องอีกนะ = =;
" ไม่รู้สิ" ก็เค้ายังงงอยู่เลย เมื่อเช้าออกจากบ้านมา ตุ๊กตานั้นก็เดินมาส่งนะ แต่มันคงไม่ใช่เรื่องจริงหรอก หรือว่าจริง โอ๊ยยยย ไม่รู้เว้ย คิดแล้วโป้ปวดพุง
"ซึงฮยอน นายเอาไปทิ้งเถอะ น่ากลัวนะ ชั้นเป็นห่วงนาย" ซึงริพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงแบบสุดๆ
"นายเป็นห่วงเกินไปรึเปล่าซึงริ" ร่างสันทัด เหล่ตามอง ดูแลกันเกินไปแล้วมั้ง
"ไม่ใช่เรื่องของนาย ซึงฮยอน ถ้านายมีเรื่องอะไร บอกชั้นนะ ชั้นอยู่ข้างนาย"
"ไม่เป็นไร ชั้นว่ามันคงไม่มีอะไรหรอก" ร่างโปร่งแกะมือที่แขนของตัวเองออก แล้วเดินไปฟุบที่โต๊ะเรียน
...เห้อ มันคงจะเป็นความฝันมากกว่า......
.............
...........
.......
….
…
..
.
.
.
.
"ทำไมเพิ่งจะกลับ คิดจะปล่อยให้ชั้นรอไปถึงไหน"
!!!! ทำไมมันไม่กลับไปเป็นตุ๊กตาฟร่ะ !!!!!
"ยังจะยืนนิ่งอีก นายควรกอดชั้นแน่นๆ แล้วจูบชั้นสิ " ดราก้อน ดอลล์ ในชุดเริ่ดหรูตามแบบที่ใส่ติดตัวเสมอ ยืนวีนอยู่ตรงหน้าซึงฮยอน
ร่าง สูงของซึงฮยอน เดินผ่านตุ๊กตาที่พูดไม่หยุดไปอย่างไม่สนใจ ไม่อยากเสียเวลาด้วย เพราะนี้คือความฝัน! ละพอเค้าหลับตาก็จะตื่นขึ้นมาในโลกแห่งความเป็นจริง แน่นอน!
"นี่ นายจะหลับตาอีกนานไหม" ร่างเล็ก กระโดดดึ๋งๆอยู่ตรงหน้า
"นายไม่กลับไปเป็นตุ๊กตารึไง" ร่างโปร่งลืมตามาเผชิญหน้ากับความจริง
" ชั้นก็แปลกใจเหมือนกัน เพราะว่าถ้าเจ้าของคนเก่าของชั้น พอรู้ว่าชั้นกลายเป็นคนก็พากันเรียกว่าปีศาจ จากความรักที่มีให้ชั้นมันเลยกลายเป็นความกลัว ไม่เท่าไหร่ชั้นก็กลับเป็นตุ๊กตาเหมือนเดิม"
"แต่กลับนายมันไม่ใช่ ชั้นยังหายใจ ชั้นพูดได้ ยังขยับได้" มือขาวๆยกขึ้นมาจับหน้าของตัวเอง เพื่อเป็นการเรียกความมั่นใจกลับมา
"...."
" นายดูแผลนี้สิ" เจ้าดราก้อน ดอลล์ เปิดเสื้อเนื้อดีขึ้น จนเห็นรอยแผลที่ท้องสีขาวเนียนนั้น รอยของการโดนของมีคมบาด รอยใหญ่พอสมควรทีเดียว ซึงฮยอนกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ถ้าเค้าโดนคงเจ็บเจียนตายT^T
"มันเป็นรอยที่เจ้าของคนเก่าชั้นฝากไว้ให้ รอยแห่งความรัก หึ" ปากเรียวกระตุกขึ้นพร้อมมือที่ลูบแผลเป็นเบาๆ
" ชั้นต้องการความรักจากเค้าเหมือนเดิมเท่านั้นเอง ชั้นแค่เข้าไปหาพวกเค้า แต่พวกเค้ากลับหนี แล้วตอบแทนสิ่งพวกนี้ให้ชั้น ชั้นเลยตอบแทนความรักของพวกเค้าไปนิดหน่อยเท่านั้น แต่กลับกลายมาเป็นตุ๊กตาอีกครั้ง"
อา... ตอนนี้เค้าเข้าใจแล้วล่ะทำไมหมอนี้ถึงได้โวยวายนัก เค้าก็คงแค่อยากจะได้ความรักจากเจ้าของ อยากจะได้สิ่งดีๆบ้าง ดราก้อน ดอลล์ก็แค่ตุ๊กตาขี้น้อยใจดีๆนี่เอง เค้าคงต้องรับความจริงแล้วมองเจ้าตัวเล็กนี้ใหม่ซะแล้ว
"งั้น แสดงว่าที่นายไม่กลับเป็นตุ๊กตาเพราะว่าชั้น ยังไม่กลัวนายสินะ" ร่างสูงมองตาร่างบางตรงหน้า นี่ขนาดกลายเป็นคนแล้วนะ ยังตัวเล็กแล้วก็บางกว่าเค้าอีก
"ใช่ นายรักชั้นมากๆเลยต่างหาก"
วูบ
" อุ้ม \(- -)/" ดราก้อน ดอลล์ ย่อขนาดตัวเองเล็กลงเท่าตุ๊กตา ก่อนจะชูมือของข้างขึ้น แล้วมองตาแป๋วใส่อีกคน ยังไม่วายขอให้อุ้ม แก้มใสๆพองลมนิดๆ
.. น่ารักเกินไปแล้ว ... ซึงฮยอนก้มลงไปอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมา ตัวเบาดีเนอะ ดูแขนเล็กๆที่พยายามเกาะเสื้อเค้าเพราะกลัวตกไว้แน่นสิ ไหนจะหน้าตาที่น่ารักๆนั้นอีก แบบนี้น่ากลัวตรงไหนนะ
"นายยังไม่มีชื่อเลยนิ" พูดเสียงทุ้มแล้วมองคนที่อุ้มไว้
"อืม ไม่มี" ตัวกลมๆส่ายไปมา
"งั้นชั้นเรียกนาย จียง"
"ทำไมต้องจียงล่ะ-*-" ไม่ทันที่คนตัวใหญ่กว่าจะพูดจบ ตุ๊กตาตัวน้อยๆก็โวยวายขัดก่อน
"ก็ชั้นตัดสินใจไปแล้วนี่จียง" ซึงฮยอนยัดเหยียดเต็มที่
"ไม่เอาๆๆ " แขนเล็กๆสะบัดไปมา เค้าอยากได้ชื่อที่มันเท่ๆกว่านี้นี่
"จียง นั่งลงตรงนี้ก่อน เดี๋ยวชั้นไปหาอะไรกินก่อน" ร่างโปร่งทำหูทวนลม แล้ววางเจ้าตัวปัญหาลงบนฟูกตัวเดิม แล้วเดินหายไปในห้องครัว
.... นี่เค้าต้องชื่อ จียง จริงๆหรอ ... เดี๋ยวสิแล้วนายชื่ออะไร???
..........
.
.
.
......
ก๊อกๆๆ
"ครับจะไปเปิดเดี๋ยวนี้แหละครับ" เสียงทุ้มขานรับเมื่อมีแขกมาเยี่ยม
ซึง ฮยอนวางชุดตุ๊กตาที่เค้าเพิ่งจะซื้อมาเมื่อเช้าลงบนโต๊ะ พร้อมกับจับจียงที่กำลังสนใจดูเสื้อผ้าไปวางไว้บนเก้าอี้สำหรับพักตุ๊กตา เพื่อไม่ให้ใครผิดสังเกต ร่างโปร่งเดินเกาหัวมาเปิดประตูบ้าน ร่างเล็กปรากฏต่อสายตาซึงฮยอนชัดๆ พร้อมรอยยิ้มน่ารักตามมา
"ซึงฮยอน... ซึงริมาหา" เจ้าตัวทักทายด้วยน้ำเสียงสดใสจนออกนอกหน้า
" เข้ามาสิ" เจ้าของบ้านหลบไปแขกเค้ามาข้างในตัวบ้าน ก่อนจะเดินนำไปที่ห้องนั่งเล่น เดินผ่านโต๊ะที่วางจียงไป ซึงฮยอนเหลือบมองจียงนิดๆ ดูเหมือนว่าเจ้าตัวเล็กจะรู้ตัว นั่งนิ่งๆเหมือนตุ๊กตาทั่วๆไป
"นี่หรอ ดราก้อน ดอลล์ ไม่เห็นสวยเลย" ซึงริมองจียงอย่างพิจารณา ไม่เห็นน่ารักเลยสักนิด เทียบกับซึงริ ซึงริ น่ารักกว่าเยอะเลย ไม่รู้ทำไมซึงฮยอนถึงได้ชอบนัก ไม่ถูกชะตาเลย ให้ตายสิ แพนด้าไม่ปลื้ม
"แล้วนายมีเรื่องอะไร" ซึงฮยอนคว้าเสื้อผ้าตัวเล็กๆของจียงไปเก็บอย่างลวกๆไม่อยากให้ยุ่งกับตุ๊กตาของเค้าเท่าไหร่
" ก็เปล่าหรอก ชั้นเป็นห่วงซึงฮยอน กลัวว่าเรื่อง ดราก้อน ดอลล์ จะเป็นเรื่องจริง ยิ่งเมื่อวานนายพูดแบบนั้นอีก ชั้นไม่สบายใจเลย" ร่างบางเข้ามากอดแขนซึงฮยอนแล้วซบไหล่กว้างอย่างถือวิสาสะ
"ไม่มีอะไรนิ นายดูมันสิ ตุ๊กตาธรรมดา" ชี้นิ้วไปที่จียง
"แต่ชั้นเป็นห่วงนะ" มือเล็กๆออกแรงกดให้ร่างสูงล้มลงกับโซฟา แล้วตรงเข้าไปนั่งตักโดยหันหน้าเข้าหา
"!!! นายจะทำอะไรซึงริ" มือหนาพยายามแกะแขนที่กอดคอตัวเองออก มันชักแปลกแล้วนะ เค้ารู้ว่าซึงริชอบมาอ้อนเค้า แต่แบบนี้มันมากเกินไปไหม
"ซึงฮยอน เพราะว่านายเป็นผู้ชายแล้วชั้นก็เป็นผู้ชาย ชั้นเลยไม่กล้าบอกเรื่องนี้ จริงๆแล้ว ชั้นชอบนาย" ไม่ว่าเปล่าหน้าหวานยังซบลงมราอกกว้างทันที
"=[]= อะไรนะ ซึงริ" คือแบบว่าตามไม่ทัน อะไร ชอบๆนะ
" มาเป็นของกันและกันเถอะ ซึงฮยอน" มือบางๆพยายามรั้งเสื้อร่างสูงขึ้น ปากสวยทำงานทันที พรมจูบแทบจะทั่วลำคอ นายต้องมาเป็นสามีชั้น ซึงฮยอน
ปัง!
" นายคิดจะทำอะไรเจ้านายชั้น!" เสียงแหลมเปล่งออกมาจากคอ จียงยืนกระชากแขนซึงริจนกระเด็นหลุดออกไปจากตัวซึงฮยอน เค้าทนดูมานานแล้วนะ มากเกินไปแล้ว ไอ้คนหน้าเหมือนหลินปิง
"จียง" ซึงฮยอนร้องออกมาเบาๆ เพราะยังตกใจกับแรงที่จียงกระชากร่างทั้งร่างของซึงริปลิวออกไป
" นายมัน ดราก้อน ดอลล์" ซึงริชี้มือมาที่จียงด้วยตกใจ ตุ๊กตาพูดได้ ตัวใหญ่เท่าคน ที่สำคัญสามารถกระชากเค้าหลุดออกมาได้ ด้าโกรธแล้วนะ
"ใช่ แล้วทำไม ไอ้หน้าแพนด้า นายคิดจะปล้ำเจ้านายชั้นหรอ ห๊ะ" จียงปรี่เข้าไปกระชากแขนซึงริมาใกล้ๆ กดสายตาคมลงไปเพื่อให้อีกคนกลัว
"><"
" น่าจะจับมาต้มกินซะดีไหมนะ หรือว่าจะกินเนื้อสดๆดีล่ะ" เหยียดยิ้มจนดูน่ากลัว ยื่นหน้าเข้าไปหาคล้ายๆกับจะเป็นสัญณาณถามอีกคน แต่มันเป็นคำถามที่ไม่จำเป็นต้องมีคำตอบ
"นายมัน ปีศาจ!! " ซึงริกระแทกเสียงใส่คนตรงหน้า คิดว่าน่ากลัวรึไง แต่ทำไมเค้าถึงสั่นไปทั้งตัวแบบนี้ล่ะ
"แล้วยังไงล่ะ ชั้นเป็นยังไงก็เรื่องของชั้น"
พลัก!!
" ซึงริ.." ซึงฮยอนร้องเสียงหลงเมื่อจียงพลักร่างบางๆของซึงริกระแทกกับโต๊ะ จนมีสิทธิ์ว่าคงเจ็บไปหลายวัน ร่างสูงรีบเจ้าไปดูอาการของอีกคนทันที
"เป็นอะไรมากไหม" ซึงฮยอนถามซึงริ
"เจ็บTT' ซึงฮยอนนายมันบ้าไปแล้ว นายอยู่กับปีศาจได้ยังไง!" ซึงริเน้นคำว่าปีศาจใส่หน้าจียงเต็มๆ ดูท่าคงอาจจะจุกได้เลยทีเดียว
"ซึงริหยุดพูด" จับแขนเล็กแล้วกระชากมาที่ประตูบ้าน "นายกลับไปซะ แล้วอย่ามาหาชั้นอีก"
พลัก ร่างบางออกไปพร้อมกับปิดประตูอย่างรวดเร็ว เค้าไม่ชอบเลยที่มีคนว่าให้จียงของเค้าแบบนี้ ถึงจียงจะเป็นตุ๊กตาหรือจะเป็นปีศาจหรืออะไรก็ช่าง แต่ จียง ก็คือ 'รักแรกพบ' ของเค้า
เค้าจะไม่ยอมให้ซึงริมาว่าอะไรให้ จียง อีกแล้ว
.........
.....
.
.
" นี่นาย อย่าเอาแต่นั่งอ่านหนังสือสิ" ตุ๊กตานามว่า จียงกำลังพยายามก่อกวนเจ้าของของตัวเองทุกวิถีทาง ถึงขนาดยอมลดขนาดลงไปเท่าตุ๊กตาแล้วนอนทับหนังสือก็แล้ว แต่ไม่มีทีท่าว่าจะขัดเวลาการหนังสือของซึงฮยอนได้เลย
"ไม่เอาน่า จียงชั้นต้องอ่านนะ ใกล้สอบกลางภาคแล้ว" ร่างสูงดันตัวจียงให้ออกไปพ้นๆหนังสือ แต่มีหรอว่ามังกรน้อยจะหมดฤทธิ์ ไม่มีทางหรอก เพราะว่าเจ้าดราก้อน ดอลล์พยายามปีนขึ้นมาบนแขนของเจ้าของตัวเอง
"ก็นายอ่ะ ไปโรงเรียนตั้งแต่เช้ากลับบ้านมาก็เอาแต่ทำการบ้าน พอทำเสร็จก็เอาแต่อ่านหนังสือๆๆๆๆ" โวยวาย โวยวาย แล้วก็โวยวาย
"เฮ้อออ" ซึงฮยอนใช้มืออีกข้างหยิบคอเสื้อจียง แล้วยืนแขนออกไปที่เตียงก่อนจะปล่อยมือออก ส่งผลให้เจ้าตัวเล็กตกลงบนที่นอนดัง ตุบ
" โอ๊ย... เจ็บนะ นายสนใจชั้นมั่งสิ-3-" จียงลุกขึ้นมานั่งกอดอก ทำปากยื่นบนเตียงอย่างขัดใจ เค้าก็ต้องการการดูแลมั่งสิ ไม่สนใจกันเลยอ่ะ กอดก็ไม่เคยมี จูบยิ่งอย่าไปหวังเลย แล้วไหนที่ต้องพูดว่ารักชั้นอีกล่ะ นายไม่ทำซักอย่างอ่ะ
"ชั้นกำลังจะสอบนะ เฮ้อ ก็ได้ไหนว่ามาสิ มีอะไร" ในที่สุดกอริลล่าก็แพ้มังกร ไม่น่าหันไปสบตากับจียงเลย ใจอ่อนจนได้
ร่าง สูงหันเก้าอี้มาหา จียงขยายตัวให้เท่าคนปกติทันที แล้วล้วงเอากระดาษออกมาจากกางเกงอย่างกระตือรือร้น น่ารักดีแฮะ น่าตาตอนพยายามจริงจังเนี่ย ซึงฮยอนอมยิ้มนิดๆ
"นี่นะ ชั้นอยากให้นายไปจ้างร้านตัดให้ชั้นหน่อย อันนี้ชั้นออกแบบเอง สวยไหมล่ะ เสื้อที่นายซื้อมาให้ไม่ค่อยชอบเลยอ่ะ" จียงกางกระดาศออก แล้วชี้นู้นชี้นี้ให้ดู
"ก็สวยดีนะ แต่ว่านายทำเองหรอ" ร่างสูงหยิบขึ้นมาดูทีละแผ่นช้าๆ
" ก็ใช่น่ะสิ ชั้นอยากได้เสื้อที่ชั้นทำเองเป็นตัวแรกมั่ง นายทำให้หน่อยสินะๆ*0*" ส่ฃสายตาวิ๊งๆมาให้ร่างโปร่งผ่านแว่นตาที่ซึงฮยอนใส่อยู่
"แล้วเมื่อก่อนนายไม่ได้ให้เจ้าของคนเก่าทำให้ล่ะ... " นี่เค้าเผลอพูดอะไรออกไปเนี่ย ปากเสียจริงๆเลยซึงฮยอนหน้าลิงเอ้ยยย
"... ไม่หรอก ชั้นยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย ก็กลับมาเป็นตุ๊กตาอีกแล้ว" จียงก้มหน้าลงนิดๆ รู้สึกเศร้านะเนี่ย
" ความจริงชั้นอยากเรียกชื่อเจ้าของนะ แต่ไม่เคยมีโอกาสเลย แค่อยากจะเรียกชื่อ.." หน้าตาที่ดูน่ารัก สดใส ออกจะหยิ่งนิดๆ ค่อยๆเปลี่ยนเป็นผิดหวังทีละนิด สวยๆแบบนี้ไม่รู้ว่าจะผ่านอะไรมาเยอะรึเปล่านะ
"ชั้นชื่อ ชเวซึงฮยอน เรียก เทมโป หรือ เทมป์ก็ได้ ปกติชื่อนี้ไม่ค่อยให้ใครเรียก" มือหนาวางแหมะลงบนหัวกลมๆแล้วลูบเบาๆ
"^^ อื้ม ซึงฮยอน เทมป์ เทมป์ .... เทมป์"
หลัง จากนั้นเจ้าตัวเล็กของผมก็พูดชื่อผมไม่หยุด ไม่เทมโปก็ซึงฮยอนมั้งล่ะ เอาแต่นั่งเรียก นอนเรียก แม้ผมจะอ่านหนังสืออยู่เลยดูน่ารำคาญแต่มันก็รู้สึกดีไปอีกอย่างนะ เรียกให้เต็มที่เลยแล้วกันนะ จียง...
.............................................................................
"นี่เทมป์ ชุดชั้นอย่าลืมไปสั่งตัดนะ!"
--------------------------------------------------------------------------
โปรดติดตามอึก้อนต่อไป กลิ่นมันเริ่มคุ้นๆจมูกมั้งแล้ว
ในที่สุดก็ได้ชื่อสะทีสินะ
ดราก้อน ดอล
จียง - - หึหึ
เอาแต่ใจ มากมายนะแก๊ เอิ๊กๆ
แอบอิจฉาๆ ><
ว่าแต่ - - โป้ รุนแรงกับซึงไปหน่อยไหมอ่า - -
แต่ ซึงก็ - - แค่นี้จะกดปู่เลยหรอ!!
ฮึก - - เน่แรง มากมาย ^^
#1 By Body-VIP (124.121.207.180) on 2010-06-30 22:05