[SF] Dollfie Lovely <5/5> THE END
posted on 29 Jun 2010 20:36 by choishin-ki in FICTION
Title: Dollfie lovely
Fandom: Big Bang
Pairing: Choi SeungHyun x Kwon Jiyong
Author: Choi ShinKi
Rating: NC - 17
Warning: Yaoi Zone
Author's Note: อ่านก่อนแล้วค่อยคุยนะ^^
|+|+|+|+|+|+|+|
RrrrrrrrRrrrrrr
" เฮ้ย เทมป์พวกชั้นให้นายมาหาดูหนังสือเตรียมสอบเข้ามหาลัยนะเว้ย ไม่ใช่ให้มาโทรศัพท์ในร้านหนังสือ" ยองเบตบไหล่สูงของเพื่อนที่มือข้างหนึ่งก็ไล่ดูหนังสือมืออีกข้างก็โทรศัพท์
"นายโทรหาใครหรอ" แดซองชะโงกหน้ามองมือถือของซึงฮยอน "โทรเข้าบ้านตัวเอง ????" แดซองขมวดคิ้วชนกัน
"คือชั้นมีเรื่องจะบอกพวกนาย" ร่างสูงเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงแล้วหันไปหาเพื่อนทั้งสองคนตรงๆ
"???" – แดซอง กับ ยองเบ
"ดราก้อน ดอลล์ หรือจียง มีชีวิต" เสียงเข้มพูดออกมาอย่างเบาหวิว...
"ชีวิต!!!!!!!! O[]o" แดวองถอยกรู่ไปติดกับชั้นหลังสืออีกแถวทันที ยองเบมองหน้าเพื่อนประมาณว่า มึงล้อกรุเล่นใช่ไหมว่ะ
"จริงๆนะเว้ย ชั้นรู้ความจริงตั้งนานแล้ว แต่ไม่อยากบอก กลัวพวกนายจะรับไม่ได้"
"จ๊ากกกกกกกกกกก" คังแดซองคลั่งไปแล้ว
" แต่ว่าจียง ไม่ทำร้ายใครนะ จียงแค่ต้องการความรัก" ร่างสูงรีบแก้ต่างเป็นพัลวัน เพื่อไม่ให้เพื่อนๆของเค้ากลัวคนตัวเล็กไปมากกกว่านี้
"แล้วนายชอบจียงใช่มั้ย" ยองเบที่พยายามดึงแดซองคนเดิมกลับมา หันไปถามเพื่อน
"อื้ม ใช่สิ"
"งั้นนายกับจียงก็......" ร่างสันทัดกำลังเอามือทุบๆตัวแดซองเพื่อเรียกสติ สงสัยต้องส่งมินิโดราแดซองเข้าไปซ่อมข้างใน = =
"ก็อะไร ปล่อยมันเถอะ" ซึงฮยอนดึงแดซองออกมาจากแขนเพื่อน แล้วพลักมันให้ไปสงบสติคนเดียวก่อน
"จียงเสร็จนายแล้ว?? ตุ๊กตานายก็ไม่เว้นหรอว่ะไอ้โป้" เพื่อนซี้แทบขว้างหนังสือติดหน้าซึงฮยอน
"บ้าดิ จียงพอตัวโตก็คือคนปกตินี่แหละเว้ย แล้วชั้นกับจียงก็แค่จูบกันเท่านั้นเอง" ร่างสูงเสมองไปทางอื่น
"เห็นไหม แกมันไวไฟ" ไม่วายพลักหัวเพื่อน "แล้วแกทนได้ไงว่ะ ปกติน่าจะเสร็จนายไปแล้วนี่" ขอบคุณนะ พูดซะกรุเลวเลยไอ้เพื่อนรัก
"ก็เมื่อคืน จียงก็เคลิ้มตามแล้วแท้ๆ แต่ดันพูดว่าแค่จูบแล้วนอนกอดก็พอ แล้วนายอย่างชั้นจะกล้าขัดเรอะ" ร่างสูงเลิกคิ้วแล้วกอดอก
" มีแววกลัวเมียตั้งแต่ยังไม่ได้" ยองเบส่ายหน้าช้าๆ "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่แกโทรกลับบ้านว่ะ" ร่างสันทัดกวักมือเรียกแดซองที่ดูเหมือนจะทำใจได้แล้วให้มาหา
"ก็วันนี้ครบ1เดือนที่ชั้นได้จียงมา เลยอยากให้พวกนายไปฉลองกันหน่อยน่ะ แต่ว่าชั้นโทรหาจียงเท่าไหร่เค้าก็ไม่ยอมรับสายซักที"
"อาจจะอาบน้ำอยู่ก็ได้"
"แบบนั้นก็ดีสิ แดซอง.."
" !!! จ๋า..." คังแดซองนายจะตกใจทำไมว่ะครับ
"ทีร้านเค้กที่ไหนอร่อยๆบ้าง" ร่างสูงกว่าเพื่อนถามขณะที่มือยังคงกดโทรศัพท์ต่อไป
"ร้านพี่ดองอุคไง อร่อยที่สุดแล้ว โดนเฉพาะเค้กกล้วยอ่ะ" แดซองนึกอยู่สักพักแล้วตอบเพื่อนไป
"งั้นไปเถอะ ชั้นอยากกลับถึงบ้านเร็วๆ"
"แล้วหนังสือสถาปัตย์ที่นายอยากซื้อล่ะ" แดซองร้องทักเมื่อเพื่อนตัวดีของเค้าหันหลังจะเดินออกจากร้าน
"หนังสือสถาปัตย์กินได้เหมือนจียงไหมล่ะ" ร่างสูงหันหลังกลับมาตอบเพื่อน
...............................
..........................
....................
..............
.........
......
....
..
.
.
.
.
.
ชาย สามคนกำลังนั่งอยู่บนรถสปอร์ตหรูของคุณชายประจำกลุ่มอย่างทงบองเบ ร่างสันทัดหักพวงมาลัยเข้าไปในซอยที่บ้านของซึงฮยอนตั้งอยู่ ไม่นานรถสีขาวคันนี้ก็หยุดลงหน้าบ้านหลังใหญ่
"ประตูบ้านเปิดทิ้งไว้ " แดซองชะงเอมองหน้าบ้านของเทมโปแล้วบอก แต่ไม่ทันแล้วล่ะ เพราะร่างสูงเปิดประตูรถแล้ววิ่งเข้าไปในตัวบ้านเรียบร้อยแล้ว
"ซึงริ!!" ซึงฮยอนอุทานเรียกชื่อคนที่นั่งก้มหน้าอยู่กับพื้น ร่างบางสั่นเล็กน้อย ร้องไห้งั้นหรอ
"ซึงริ นายมาทำอะไรที่นี้" แดซองวิ่งเข้ามาพร้อมกับยองเบเอ่ยทัก
"นายเข้ามาบ้านของคนอื่นได้ยังไง บุกรุกนะแบบนี้" ยองเบนั่งลงข้างๆแล้วยื้นมือเข้าไปแตะอีกคน
"ชั้นไม่ได้แอบเข้ามา หมอนั้นต่างหากเปิดประตูให้ชั้นเข้ามา!" ร่างเล็กชี้มือไปยังส่วนที่ทุกคนไม่ทันสังเกต
"จียง!!!"
เค้ก ที่อุส่าห์ตั้งใจจะซื้อมากินด้วยกันทุกคนหล่นจากมือหนา ซึงฮยอนวิ่งเข้าไปร่างบางที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นห้อง ใบหน้าครึ่งซีกแตกละเอียด มือทั้งสองข้างมีสภาพไม่ต่างจากใบหน้าเท่าไหร่นัก ดวงตากลมที่เคยยิ้มแล้วร้องไห้กับเค้าว่างเปล่าไร้ความรู้สึก
"จี..ยง" ซึงฮยอนทรุดตัวลงไปกับพื้น มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมออกไปแตะที่ใบหน้าข้างที่ยังเหลืออยู่
"พระ เจ้า" แดซองยกมือขึ้นมาปิดปาก
"ซึงริ นายทำอะไรลงไป!" ร่างสันทัดกระชากแขนเรียวเล็กให้ลุกขึ้น
" ฮึก ชั้นไม่ได้ทำอะไรผิด หมอนั้นมันเป็นปีศาจมันไม่สมควรมีชีวิตอยู่ร่วมกับพวกเราหรอก" ซึงริมองร่างที่นอนนิ่งกับพื้นอย่างแข็งกร้าว แล้วหันไปมองหน้ายองเบ แล้วปาดน้ำตาที่หน้าใส
"ยองเบ ฮึก นายดูสิ หมอนั้น หมอนั้น มันไม่มีทางมาหัวเราะชั้น มาว่าให้ชั้นได้อีกแล้ว ฮ่ะๆ นายดูสิ ดู ไม่มีวันฟื้นแล้ว ฮ่ะ ฮ่าๆๆๆ" ยองเบดึงซึงริที่เริ่มสติแตกเข้ามากอดไว้ ก่อนที่ร่างบางจะปล่อยโฮออกมา
"ไม่... ไม่ มี วัน ฟื้น .... จียง!!!!!!" ซึงฮยอนรวบร่างบางมากอดไว้ แล้วปล่อยน้ำตาลูกผู้ชายที่พยายามกลั้นไว้ออกมา มือกว้างลูบไปตามใบหน้าที่เค้าหลงใหล จียง...
....................................................
มี คนกำลังร้องไห้ มีใครบ้างคนกำลังเรียกชื่อชั้น ...... ซึงฮยอนหรอ....... เทมป์ นายกำลังเรียกชั้นใช่ไหม ทำไมขยับไม่ได้ อยากจะเช็ดน้ำตาให้ มองไม่เห็นอะไรเลย มือหายไปไหน ซึงฮยอน........ ชั้นยังอยากจะเรียกชื่อนายอีกนะ ยังเรียกไม่พอใจเลย ทำไม ต้อง หายไป ด้วย ซึงฮยอน จียง รัก นะ
....................................................................................................
.........
....................................................................................................
.......................
"ซึงฮยอน ตกลงนายเลือกเข้ามหาลัยอะไร" แดซองเกาะไหล่ของซึงฮยอนแน่น หลังจากที่ทำพิธีจบการศึกษาแล้ว
"คงจะเป็นคยองฮันน่ะ ใกล้บ้านใหม่ดี" ร่างสูงเหม่อมองออกไปยังสนามหญ้าโล่งกว้างของโรงเรียน
"คยองฮัน ??? มันไม่มีคณะสถาปัตย์นะเทมป์" ยองเบหันไปสบตาเพื่อน
"ชั้นไม่เรียนแล้วคณะสถาปัตย์น่ะ" ร่างโปร่งกำสายกระเป๋าของตัวเองแน่น แล้วยิ้มบางให้กับท้องฟ้า
"แล้วนายจะเรียนอะไร" แดซองเลิกคิ้วถาม
"........................"
...........................................................
...................................................................
..........................................................................
...............................................................................
........................................................................................
..............................................................................................
.... ที่นี้ที่ไหน ไม่เหมือนบ้านของซึงฮยอนเลย อื้มมม แสบตา ร่างเล็กกระพริบตาถี่ ก่อนจะยกมือขึ้นมาขยี้ตาด้วยความเคยชิน ...มือ... ??? เราถูกซึงริทำร้ายไปแล้วไม่ใช่หรอ แล้วทำไมถึงยังขยับได้อยู่ล่ะ
ร่าง เล็กลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของขนาดตุ๊กตา แล้วก้มลงมองตัวเองเพื่อนสำรวจ ทุกอย่างเหมือนเดิม ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลยซักนิด แต่ว่าที่นี้ที่ไหน ทำไมไม่มีซึงฮยอน หรือว่า !!! โดนทิ้ง !!!! ฮึก คงโดนทิ้งแล้วล่ะ ก็เรามันพังแล้วนี่ ซึงฮยอนจะเก็บเราไว้ทำไม เราคงจะหาเจ้าของที่ดีเท่าซึงฮยอนไม่ได้แล้วล่ะ มือเล็กยกขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่กำลังจะไหล ตากลมๆเหลือบมองไปทางประตู เห็นเงาของสิ่งมีชีวิตกำลังเคลื่อนเข้ามา
... มีคนมา .... จียงรีบเช็ดน้ำตา แล้วกลับขึ้นไปนั่งที่เดิมทันที เจ้านายคนใหม่ของเค้าหรอคงจะเป็นคนที่ซ่อมเค้าใช่มั้ยนะ ...... จะหล่อเหมือนซึงฮยอนไหม???
ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ในชุดลำลอง ก้าวเข้ามาภายในห้อง มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟยกขึ้นมาจิบนิดๆ แล้ววางลงบนโต๊ะเขียนหนังสือ แล้วเดินไปยังโต๊ะอีกฝั่งหนึ่งก่อนจะแกะเอาฟิมล์ออกจากกล้องราคาแพง แล้วหันหลังไปมองตุ๊กตาที่นั่งนิ่งอยู่บนโต๊ะ อีกมุมหนึ่งของห้อง
" หืมม์ ดราก้อน ดอลล์ท่านั่งไม่เหมือนเดิมรึเปล่า??" เสียงทุ้มที่ฟังนุ่มหูเอ่ยขึ้นแล้วมองคนตัวเล็ก ก่อนที่รอยยิ้มบางๆจะผุดขึ้นบนใบหน้า
"จียง... นายกลับมาแล้วใช่มั้ย"
" นาย.... ใช่ ซึงฮยอนของชั้นรึเปล่า" ใบหน้าหวานเงยขึ้นสบตากับอีกคนหนึ่ง คิ้วเข้มๆ ตาคมที่เคยจับจ้องมองเค้าคู่นี้ ไม่มีทางลืมได้ตลอดชีวิตหรอก
"ใช่สิ แล้วนายใช่จียงของชั้นรึเปล่า" มือหนายื้นไปปาดน้ำตาที่แก้มใสเบาๆ
"อื้ม ใช่สิ ทำไม ทำไม ดูไม่ค่อยเหมือนซึงฮยอนที่ชั้นรู้จักเลยล่ะ" ร่างเล็กยกมือขึ้นไปจับหน้าคมของอีกคน
" ก็ตั้งแต่วันที่นายจากชั้นไป ชั้นก็รอกินเค้กกับนายมาตลอด ชั้นเลิกคบกับซึงริจริงๆจังๆแล้ว แล้วก็เลิกเรียนสถาปัตย์ย้ายมาเรียนการทำตุ๊กตา ตอนนี้เปิดร้านถ่านรูปเล็กอยู่ ชั้นลองผิดลองถูกมาตั้งนานกว่าจะได้นายกลับมา รู้ไหมว่ามันผ่านมาหกปีแล้วนะ" รอยยิ้มที่แสนอบอุ่นฉายขึ้นบนใบหน้าของซึงฮยอน
"ห หะ หกปี นายมันบ้าไปแล้ว จะมาทิ้งอนาคตที่ชั้นทำไม ชั้นมันก็แค่ตุ๊กตาที่พังไปแล้วนะ!" จียงชักมือกลับไปแล้วตะคอกใส่หน้าซึงฮยอนทั้งๆที่ตัวเองก็มีขนาดเท่าตุ๊กตา
"ใช่ชั้นมันคงบ้าไปแล้ว แต่ชั้นยังไม่ได้ทำในสิ่งที่นายอยากจะให้ทำเลยรู้สึกผิดกับนาย ยังอยากจะแก้ไขมัน จียง ชั้นรักนายนะ"
" ฮึก ไอ้ลิงบ้า ..... ถึงมันจะนานไม่หน่อยกว่าจะได้ยิน แต่มันก็รู้สึกดีจังเลย" จียงกระโดดเข้าหาอีกคนทันทีพร้อมๆกับที่ร่างก็ขยายใหญ่เท่าคนปกติ หัวกลมซบลงที่อกแกร่ง
"ชั้นรักนายมาตั้งนานแล้ว...เทมป์"
..............................
......................
............
.......
.
.
.
.
.
"เทมป์... ผู้หญิงพวกนั้นเป็นใคร" เสียงเล็กดังออกมาจากหลังบ้านก่อนที่เจ้าตัวจะออกมาซะอีก
"ก็ลูกค้าน่ะ" ร่างสูงเก็บอุปกรณ์ถ่ายภาพต่างๆเข้าที่แล้วเดินออกไปนอกตัวร้าน
" ลูกค้าที่ไหนเค้าคุยอี๋อ๋อขนาดนี้เลยหรอ" จียงวิ่งตามออกไป ซึงฮยอนกำลังปิดหน้าร้านอย่างใจเย็น แล้วส่งยิ้มทักทายสาวๆที่เดินผ่านไปกลุ่มใหญ่
//// กรี๊ดดด เธอเห็นเจ้าของร้ายถ่ายรูปนั้นไหม หล่อมากเลยอ่ะ\\\\\
/////พรุ่งนี้หาเรื่องมาถ่ายดีกว่า เนอะ กรี๊ดดด\\\\\
" ไอ้ลิงบ้า!!! ไม่ง้อภายในสามนาที จะกลับเป็นตุ๊กตาเดี๋ยวนี้แหละ" ร่างเล็ก วิ่งหายเข้าไปข้างในทันที อ้าว.... งานเข้าซึงฮยอนแล้วไงล่ะ
"เดี๋ยวก่อนสิ จียง" ซึงฮยอนรีบปิดร้านที่เหลืออย่างรวดเร็วแล้ววิ่งตามเข้าไปข้างใน
"จียงอย่าเพิ่งโกรธชั้นสิ ชั้นทำการตลาดอยู่นะ" ซึงฮยอนวิ่งเข้าไปคว้าแขนเล็กๆนั้นไว้ ก่อนที่ร่างบางจะเดินเลยเตียงไป
"การตลาดหรอ... ถ้าผู้หญิงพวกนั้นชอบนายขึ้นมาจริงๆ ก็ผลพลอยได้สินะ" จียงสะบัดมือของร่างสูงออก
"ไม่เอาน่าจียง งั้นต่อไปนี้ชั้นไม่ทำแล้วนะ นายอย่าทำแบบนี้สิ" ร่างสูงคว้าเอวบางมากอดแน่น เพื่อกันไม่ให้อีกคนดิ้นหลุดไป
"เทมป์อ่ะ ก็ชั้น... รัก รัก รัก รัก รัก รัก ไงเล่า" จียงดิ้นพล่านๆแต่ก็ไม่ได้จะหลุดออกจากอ้อมกอดของคนตัวสูง
"รู้แล้วล่ะจียง"
ซึง ฮยอนหมุนตัวจียงให้หันมาหาแล้วหอมแก้มนิ่มเบาๆ ก่อนจะไล่ลงมาตามแนวคาง แล้วประกบปากอีกฝ่ายทันที ริมฝีปากอุ่นสัมผัสกัน แลกเปลี่ยนรสชาติหวานที่ไม่มีวันสิ้นสุด แล้วร่างสูงก็ออกแรงดันให้อีกฝ่ายล้มลงไปกับเตียงกว้างที่ใช้นอนทุกคืน มือหนาลูบไปใต้เสื้อตัวบางอย่างหลงใหล สัมผัสตุ่มไตที่เริ่มแข็งขืนฝ่ามือหนา
"อื้มม เดี๋ยวสีซึงฮยอน แล้วอาหารที่พวกป้าแถวๆนี้ชอบทำมาให้ ห้ามรับมาอีกนะ" จียงที่เชิดคอขึ้นรับสัมผัสที่ซึงฮยอนไล่จูบตามคอขาว
"แล้วใครจะทำอาหารให้กินล่ะ" ร่างสูงละปากออกจากคอสวย แล้วกลับไปกัดที่คอเนียนอีกจนเกิดรอยแดงไปทั่ว
"ชั้นจะไปเรียนทำอาหารเอง อืออ เทมป์ อย่าแกล้งสิ"
"ก็ตามใจนะ"
รอย ยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏที่มุมปากบางของร่างสูง ก่อนจะถกเสื้อของร่างข้างใต้ออก แล้วหยอกล้อเล่นกับยอดอก เลีย ขบเม้น แล้วดูด จากเบาๆก็เปลี่ยนไปรุนแรงขึ้น พร้อมๆกับย้ายไปเล่นกับอีกข้าง
"อา." ร่างเล็กครางกระเส่ากับความเสียวซ่าน
"จียง นายหวานจัง อยากจะกลืนเข้าไปทั้งตัวเลย" ไล่ลิ้นร้อนลงมาต่ำใกล้ๆกับท้องน้อย
"นายก็ทำให้ชั้นละลาย เทมป์ อ่า..."
ร่าง หนากลับขึ้นมาประกบปากอีกคน ใช้มือที่ว่างปลดตะขอกางเกงของจียงออก แล้วดึงมันออกไปให้พ้นๆทางก่อนจะกอบกุมส่วนอ่อนไหวของอีกคนไว้ แล้วค่อยๆรูดมันขึ้นลงช้าๆ
"อื้มมม เร็วหน่อยสิ"
ซึง ฮยอนกระตุกยิ้มกับความตรงไปตรงมาของคนตัวเล็ก เริ่มขยับมือรัวเร็วขึ้นพร้อมหับเพิ่มน้ำหนักมือไปด้วย จียงแอ่นตัวรับกับความเสี่ยวซ่านที่แผ่ปกคลุมทั่วห้องพร้อมๆกับอุณหภูมิที่ สูงขึ้นภายในห้อง ไม่นานน้ำสีขาวข้นก็ถูกปลดปล่อยออกมาเต็มฝ่ามือของร่างสูง กระเด็นไปเลอะเสื้อของเค้าด้วย
"จียงเสื้อชั้นเลอะ ทำไงดี"
"ก็ถอดสิ" ร่างบางที่เคลิ้บเคลิ้มกับสัมผัสกวาดมือไปทั่วแล้วรั้งเสื้ออีกคนออก ก่อนจะเลื่อนไปปลดกางเกงยีนส์สีซีด
"เร็วสิ ซึงฮยอน"
"อย่าเพิ่งใจร้อนสิครับ"
ร่าง สูงแยกขาทั้งสองของคนตัวเล็กออก แล้วสอดนิ้วเข้าไปที่ช่องทางคับแน่น แม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกของจียงแต่มันก็ยังดูรัดแน่นและเต้นตุบๆต้อนรับเค้า เสมอทุกๆครั้ง
"อืมมม ไม่เอานิ้วสิ" มือเล็กซุกซนดึงมือของซึงฮยอนออก แล้วถดสะโพกเข้าไปใกล้ๆแท่งร้อนที่ชูชันของร่างสูง แล้วบดเบียดมันกับช่องทางเล็กที่คับแน่นและร้อนระอุ
"อา.. จียง"
"ขะ เข้ามาสิ "
ไม่ ต้องคิดนานเมื่อคนตัวเล็กเชิญชวนเข้าขนาดนี้มีหรือที่เค้าจะไม่ยอมเข้าไป สำรวจภายในตัวของจียง ร่างสูงกดแกนกายเข้าไปจนสุด มือเล็กของร่างบางจิกลงที่หมอนนุ่มเพื่อนระบายความเจ็บ แต่รู้สึกดีกว่านิ้ว
"อื้มมม ขยับนะ"
ซึง ฮยอนขยับกายเข้าออกเบาๆเพื่อนให้ทางขยายจนพอดี แล้วเริ่มเปลี่ยนจังหวะเป็นรวดเร็วขึ้น แล้วใช้มือข้างหนึ่งช่วยคนตัวเล็กให้มีอารมณ์ตามเค้าไปด้วย
"อ๊ะ... ๆๆๆ อา.. เทมป์แรงอีก อื้มม ลึกกว่านี้สิ" ร่างบางกดสะโพกสวนกับสะโพกของร่างสูงด้วยความสุขสม
"อ่ะๆ จียง ไม่ไหวแล้ว ข้างในนะ อื้อออ"
"ได้สิ อ๊ะ อ๊าาาาาา / อ๊าาาาาา"
ซึงฮยอนกระแทกแกนกายรัวแล้ว หยุดลงก่อนจะกดเข้าไปลึกๆพร้อมกับฉีดพ่นน้ำรักจนหมด แล้วจะช่วยอีกคนปลดปล่อยเป็นครั้งที่สอง
.....................................
...........................
................
...........
......
......
.......
.....................
"หวัดดีซึงฮยอน"
"ไอ้เบ้ ไอ้แด้"
"จียง.... นายกลับมามีชีวิตแล้วหรอ"
"อื้ม ใช่ ขอบใจพวกนายที่ไม่รังเกียจชั้นนะ"
"ไม่เป็นไรหรอก เพื่อนกันๆ"
"ว่าแต่พวกนายเป็นไงมาไงถึงมาใกล้ถึงเชจูว่ะ"
"ก็จะมาฉลองที่พ่อชั้นยอมให้ชั้นเป็นรองประธานบริษัทของครอบครัว แล้วก็ที่ไอ้แดซองได้เป็นแฟนพันธุ์แท้โดราเอม่อนสามสมัยไง"
"เฮ้ยจริงดิ ไหนซื้ออะไรมาบ้างว่ะ"
"เยอะแยะเลย"
"งั้นชั้นไปใส่จานมาให้นะ พวกนายรออยู่นี้แหละ"
"ชั้นช่วยเองจียง"
"ดูท่าว่าจะรักเมียมากนะว่าไหม แดซอง"
"แน่นอนเลยสิ ไม่งั้นจะยอมทิ้งความฝันของตัวเองตั้งแต่เด็กที่อยากเรียนสถาปัตย์หรอ"
"ก็นะ 55+"
"ยองเบ แล้วซึงริล่ะ"
"หมอนั้นชั้นพยายามควบคุมความประพฤติอยู่ ดูเหมือนเร็วๆมานี้ เพิ่งจะโดนเพื่อนทิ้งอีกแล้วน่ะ"
"ยังไม่เลิกนิสัยเดิมๆอีกหรอ"
"ก็พยายามสอนอยู่ไง นายคิดว่าสอนแพนด้ามันสอนกันง่ายๆหรอ"
แถมนีสสสนึง ....
...............................
"จียง ตกลงนายเป็นอะไรกันแน่ คน ปีศาจ หรือว่านางฟ้า"
"บ้าหรอ นางฟ้าอะไรกัน ชั้นไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นแหละ"
"อ่าววววว"
"ก็ชั้นเป็นภรรยาของนายไง ซึงฮยอน เอ้อ คราวหน้าขอออนท๊อปนะ^^"
The End
(ของจริง)
|+|+|+|+|+|+|+|+|+|
Author's Note :
อึก้อนนี้ มีเพียงตัวเดียวเท่านั้นที่จะทำได้
และตัวตัวนั้นก็คือ !!! ชาร์ลี (ไม่ใช่ทั้งบอสและกาโฮ)
เป็นชาร์ลีเท่านั้น ที่อึออกมามีแต่กล้วย (เพราะเจ้าขอวกินแต่กล้วย)
ดังนั้นคดีนี้เป็นอันไขปริศนาได้แล้ว!!
สาบานได้เลยว่าอันนี้ตันแล้ว55+ มาไวมาก คือแบบว่าชเวชินขี้เกียจทำงาน 55+ เป็นเด็กดีไหม
มานั่งแต่งฟิคต่อ กะเอาให้มันจบไปเลย เอ็นซีก็มาแบบลวกๆ รู้สึกแย่จังเลย 55
แต่ว่าตอนที่แล้วจงใจให้ทุกคนค้างนะ ตอนนี้เลยตั้งใจมาเร็ว 55+
Fandom: Big Bang
Pairing: Choi SeungHyun x Kwon Jiyong
Author: Choi ShinKi
Rating: NC - 17
Warning: Yaoi Zone
Author's Note: อ่านก่อนแล้วค่อยคุยนะ^^
|+|+|+|+|+|+|+|
RrrrrrrrRrrrrrr
" เฮ้ย เทมป์พวกชั้นให้นายมาหาดูหนังสือเตรียมสอบเข้ามหาลัยนะเว้ย ไม่ใช่ให้มาโทรศัพท์ในร้านหนังสือ" ยองเบตบไหล่สูงของเพื่อนที่มือข้างหนึ่งก็ไล่ดูหนังสือมืออีกข้างก็โทรศัพท์
"นายโทรหาใครหรอ" แดซองชะโงกหน้ามองมือถือของซึงฮยอน "โทรเข้าบ้านตัวเอง ????" แดซองขมวดคิ้วชนกัน
"คือชั้นมีเรื่องจะบอกพวกนาย" ร่างสูงเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงแล้วหันไปหาเพื่อนทั้งสองคนตรงๆ
"???" – แดซอง กับ ยองเบ
"ดราก้อน ดอลล์ หรือจียง มีชีวิต" เสียงเข้มพูดออกมาอย่างเบาหวิว...
"ชีวิต!!!!!!!! O[]o" แดวองถอยกรู่ไปติดกับชั้นหลังสืออีกแถวทันที ยองเบมองหน้าเพื่อนประมาณว่า มึงล้อกรุเล่นใช่ไหมว่ะ
"จริงๆนะเว้ย ชั้นรู้ความจริงตั้งนานแล้ว แต่ไม่อยากบอก กลัวพวกนายจะรับไม่ได้"
"จ๊ากกกกกกกกกกก" คังแดซองคลั่งไปแล้ว
" แต่ว่าจียง ไม่ทำร้ายใครนะ จียงแค่ต้องการความรัก" ร่างสูงรีบแก้ต่างเป็นพัลวัน เพื่อไม่ให้เพื่อนๆของเค้ากลัวคนตัวเล็กไปมากกกว่านี้
"แล้วนายชอบจียงใช่มั้ย" ยองเบที่พยายามดึงแดซองคนเดิมกลับมา หันไปถามเพื่อน
"อื้ม ใช่สิ"
"งั้นนายกับจียงก็......" ร่างสันทัดกำลังเอามือทุบๆตัวแดซองเพื่อเรียกสติ สงสัยต้องส่งมินิโดราแดซองเข้าไปซ่อมข้างใน = =
"ก็อะไร ปล่อยมันเถอะ" ซึงฮยอนดึงแดซองออกมาจากแขนเพื่อน แล้วพลักมันให้ไปสงบสติคนเดียวก่อน
"จียงเสร็จนายแล้ว?? ตุ๊กตานายก็ไม่เว้นหรอว่ะไอ้โป้" เพื่อนซี้แทบขว้างหนังสือติดหน้าซึงฮยอน
"บ้าดิ จียงพอตัวโตก็คือคนปกตินี่แหละเว้ย แล้วชั้นกับจียงก็แค่จูบกันเท่านั้นเอง" ร่างสูงเสมองไปทางอื่น
"เห็นไหม แกมันไวไฟ" ไม่วายพลักหัวเพื่อน "แล้วแกทนได้ไงว่ะ ปกติน่าจะเสร็จนายไปแล้วนี่" ขอบคุณนะ พูดซะกรุเลวเลยไอ้เพื่อนรัก
"ก็เมื่อคืน จียงก็เคลิ้มตามแล้วแท้ๆ แต่ดันพูดว่าแค่จูบแล้วนอนกอดก็พอ แล้วนายอย่างชั้นจะกล้าขัดเรอะ" ร่างสูงเลิกคิ้วแล้วกอดอก
" มีแววกลัวเมียตั้งแต่ยังไม่ได้" ยองเบส่ายหน้าช้าๆ "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่แกโทรกลับบ้านว่ะ" ร่างสันทัดกวักมือเรียกแดซองที่ดูเหมือนจะทำใจได้แล้วให้มาหา
"ก็วันนี้ครบ1เดือนที่ชั้นได้จียงมา เลยอยากให้พวกนายไปฉลองกันหน่อยน่ะ แต่ว่าชั้นโทรหาจียงเท่าไหร่เค้าก็ไม่ยอมรับสายซักที"
"อาจจะอาบน้ำอยู่ก็ได้"
"แบบนั้นก็ดีสิ แดซอง.."
" !!! จ๋า..." คังแดซองนายจะตกใจทำไมว่ะครับ
"ทีร้านเค้กที่ไหนอร่อยๆบ้าง" ร่างสูงกว่าเพื่อนถามขณะที่มือยังคงกดโทรศัพท์ต่อไป
"ร้านพี่ดองอุคไง อร่อยที่สุดแล้ว โดนเฉพาะเค้กกล้วยอ่ะ" แดซองนึกอยู่สักพักแล้วตอบเพื่อนไป
"งั้นไปเถอะ ชั้นอยากกลับถึงบ้านเร็วๆ"
"แล้วหนังสือสถาปัตย์ที่นายอยากซื้อล่ะ" แดซองร้องทักเมื่อเพื่อนตัวดีของเค้าหันหลังจะเดินออกจากร้าน
"หนังสือสถาปัตย์กินได้เหมือนจียงไหมล่ะ" ร่างสูงหันหลังกลับมาตอบเพื่อน
...............................
..........................
....................
..............
.........
......
....
..
.
.
.
.
.
ชาย สามคนกำลังนั่งอยู่บนรถสปอร์ตหรูของคุณชายประจำกลุ่มอย่างทงบองเบ ร่างสันทัดหักพวงมาลัยเข้าไปในซอยที่บ้านของซึงฮยอนตั้งอยู่ ไม่นานรถสีขาวคันนี้ก็หยุดลงหน้าบ้านหลังใหญ่
"ประตูบ้านเปิดทิ้งไว้ " แดซองชะงเอมองหน้าบ้านของเทมโปแล้วบอก แต่ไม่ทันแล้วล่ะ เพราะร่างสูงเปิดประตูรถแล้ววิ่งเข้าไปในตัวบ้านเรียบร้อยแล้ว
"ซึงริ!!" ซึงฮยอนอุทานเรียกชื่อคนที่นั่งก้มหน้าอยู่กับพื้น ร่างบางสั่นเล็กน้อย ร้องไห้งั้นหรอ
"ซึงริ นายมาทำอะไรที่นี้" แดซองวิ่งเข้ามาพร้อมกับยองเบเอ่ยทัก
"นายเข้ามาบ้านของคนอื่นได้ยังไง บุกรุกนะแบบนี้" ยองเบนั่งลงข้างๆแล้วยื้นมือเข้าไปแตะอีกคน
"ชั้นไม่ได้แอบเข้ามา หมอนั้นต่างหากเปิดประตูให้ชั้นเข้ามา!" ร่างเล็กชี้มือไปยังส่วนที่ทุกคนไม่ทันสังเกต
"จียง!!!"
เค้ก ที่อุส่าห์ตั้งใจจะซื้อมากินด้วยกันทุกคนหล่นจากมือหนา ซึงฮยอนวิ่งเข้าไปร่างบางที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นห้อง ใบหน้าครึ่งซีกแตกละเอียด มือทั้งสองข้างมีสภาพไม่ต่างจากใบหน้าเท่าไหร่นัก ดวงตากลมที่เคยยิ้มแล้วร้องไห้กับเค้าว่างเปล่าไร้ความรู้สึก
"จี..ยง" ซึงฮยอนทรุดตัวลงไปกับพื้น มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมออกไปแตะที่ใบหน้าข้างที่ยังเหลืออยู่
"พระ เจ้า" แดซองยกมือขึ้นมาปิดปาก
"ซึงริ นายทำอะไรลงไป!" ร่างสันทัดกระชากแขนเรียวเล็กให้ลุกขึ้น
" ฮึก ชั้นไม่ได้ทำอะไรผิด หมอนั้นมันเป็นปีศาจมันไม่สมควรมีชีวิตอยู่ร่วมกับพวกเราหรอก" ซึงริมองร่างที่นอนนิ่งกับพื้นอย่างแข็งกร้าว แล้วหันไปมองหน้ายองเบ แล้วปาดน้ำตาที่หน้าใส
"ยองเบ ฮึก นายดูสิ หมอนั้น หมอนั้น มันไม่มีทางมาหัวเราะชั้น มาว่าให้ชั้นได้อีกแล้ว ฮ่ะๆ นายดูสิ ดู ไม่มีวันฟื้นแล้ว ฮ่ะ ฮ่าๆๆๆ" ยองเบดึงซึงริที่เริ่มสติแตกเข้ามากอดไว้ ก่อนที่ร่างบางจะปล่อยโฮออกมา
"ไม่... ไม่ มี วัน ฟื้น .... จียง!!!!!!" ซึงฮยอนรวบร่างบางมากอดไว้ แล้วปล่อยน้ำตาลูกผู้ชายที่พยายามกลั้นไว้ออกมา มือกว้างลูบไปตามใบหน้าที่เค้าหลงใหล จียง...
....................................................
มี คนกำลังร้องไห้ มีใครบ้างคนกำลังเรียกชื่อชั้น ...... ซึงฮยอนหรอ....... เทมป์ นายกำลังเรียกชั้นใช่ไหม ทำไมขยับไม่ได้ อยากจะเช็ดน้ำตาให้ มองไม่เห็นอะไรเลย มือหายไปไหน ซึงฮยอน........ ชั้นยังอยากจะเรียกชื่อนายอีกนะ ยังเรียกไม่พอใจเลย ทำไม ต้อง หายไป ด้วย ซึงฮยอน จียง รัก นะ
....................................................................................................
.........
....................................................................................................
.......................
"ซึงฮยอน ตกลงนายเลือกเข้ามหาลัยอะไร" แดซองเกาะไหล่ของซึงฮยอนแน่น หลังจากที่ทำพิธีจบการศึกษาแล้ว
"คงจะเป็นคยองฮันน่ะ ใกล้บ้านใหม่ดี" ร่างสูงเหม่อมองออกไปยังสนามหญ้าโล่งกว้างของโรงเรียน
"คยองฮัน ??? มันไม่มีคณะสถาปัตย์นะเทมป์" ยองเบหันไปสบตาเพื่อน
"ชั้นไม่เรียนแล้วคณะสถาปัตย์น่ะ" ร่างโปร่งกำสายกระเป๋าของตัวเองแน่น แล้วยิ้มบางให้กับท้องฟ้า
"แล้วนายจะเรียนอะไร" แดซองเลิกคิ้วถาม
"........................"
...........................................................
...................................................................
..........................................................................
...............................................................................
........................................................................................
..............................................................................................
.... ที่นี้ที่ไหน ไม่เหมือนบ้านของซึงฮยอนเลย อื้มมม แสบตา ร่างเล็กกระพริบตาถี่ ก่อนจะยกมือขึ้นมาขยี้ตาด้วยความเคยชิน ...มือ... ??? เราถูกซึงริทำร้ายไปแล้วไม่ใช่หรอ แล้วทำไมถึงยังขยับได้อยู่ล่ะ
ร่าง เล็กลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของขนาดตุ๊กตา แล้วก้มลงมองตัวเองเพื่อนสำรวจ ทุกอย่างเหมือนเดิม ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลยซักนิด แต่ว่าที่นี้ที่ไหน ทำไมไม่มีซึงฮยอน หรือว่า !!! โดนทิ้ง !!!! ฮึก คงโดนทิ้งแล้วล่ะ ก็เรามันพังแล้วนี่ ซึงฮยอนจะเก็บเราไว้ทำไม เราคงจะหาเจ้าของที่ดีเท่าซึงฮยอนไม่ได้แล้วล่ะ มือเล็กยกขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่กำลังจะไหล ตากลมๆเหลือบมองไปทางประตู เห็นเงาของสิ่งมีชีวิตกำลังเคลื่อนเข้ามา
... มีคนมา .... จียงรีบเช็ดน้ำตา แล้วกลับขึ้นไปนั่งที่เดิมทันที เจ้านายคนใหม่ของเค้าหรอคงจะเป็นคนที่ซ่อมเค้าใช่มั้ยนะ ...... จะหล่อเหมือนซึงฮยอนไหม???
ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ในชุดลำลอง ก้าวเข้ามาภายในห้อง มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟยกขึ้นมาจิบนิดๆ แล้ววางลงบนโต๊ะเขียนหนังสือ แล้วเดินไปยังโต๊ะอีกฝั่งหนึ่งก่อนจะแกะเอาฟิมล์ออกจากกล้องราคาแพง แล้วหันหลังไปมองตุ๊กตาที่นั่งนิ่งอยู่บนโต๊ะ อีกมุมหนึ่งของห้อง
" หืมม์ ดราก้อน ดอลล์ท่านั่งไม่เหมือนเดิมรึเปล่า??" เสียงทุ้มที่ฟังนุ่มหูเอ่ยขึ้นแล้วมองคนตัวเล็ก ก่อนที่รอยยิ้มบางๆจะผุดขึ้นบนใบหน้า
"จียง... นายกลับมาแล้วใช่มั้ย"
" นาย.... ใช่ ซึงฮยอนของชั้นรึเปล่า" ใบหน้าหวานเงยขึ้นสบตากับอีกคนหนึ่ง คิ้วเข้มๆ ตาคมที่เคยจับจ้องมองเค้าคู่นี้ ไม่มีทางลืมได้ตลอดชีวิตหรอก
"ใช่สิ แล้วนายใช่จียงของชั้นรึเปล่า" มือหนายื้นไปปาดน้ำตาที่แก้มใสเบาๆ
"อื้ม ใช่สิ ทำไม ทำไม ดูไม่ค่อยเหมือนซึงฮยอนที่ชั้นรู้จักเลยล่ะ" ร่างเล็กยกมือขึ้นไปจับหน้าคมของอีกคน
" ก็ตั้งแต่วันที่นายจากชั้นไป ชั้นก็รอกินเค้กกับนายมาตลอด ชั้นเลิกคบกับซึงริจริงๆจังๆแล้ว แล้วก็เลิกเรียนสถาปัตย์ย้ายมาเรียนการทำตุ๊กตา ตอนนี้เปิดร้านถ่านรูปเล็กอยู่ ชั้นลองผิดลองถูกมาตั้งนานกว่าจะได้นายกลับมา รู้ไหมว่ามันผ่านมาหกปีแล้วนะ" รอยยิ้มที่แสนอบอุ่นฉายขึ้นบนใบหน้าของซึงฮยอน
"ห หะ หกปี นายมันบ้าไปแล้ว จะมาทิ้งอนาคตที่ชั้นทำไม ชั้นมันก็แค่ตุ๊กตาที่พังไปแล้วนะ!" จียงชักมือกลับไปแล้วตะคอกใส่หน้าซึงฮยอนทั้งๆที่ตัวเองก็มีขนาดเท่าตุ๊กตา
"ใช่ชั้นมันคงบ้าไปแล้ว แต่ชั้นยังไม่ได้ทำในสิ่งที่นายอยากจะให้ทำเลยรู้สึกผิดกับนาย ยังอยากจะแก้ไขมัน จียง ชั้นรักนายนะ"
" ฮึก ไอ้ลิงบ้า ..... ถึงมันจะนานไม่หน่อยกว่าจะได้ยิน แต่มันก็รู้สึกดีจังเลย" จียงกระโดดเข้าหาอีกคนทันทีพร้อมๆกับที่ร่างก็ขยายใหญ่เท่าคนปกติ หัวกลมซบลงที่อกแกร่ง
"ชั้นรักนายมาตั้งนานแล้ว...เทมป์"
..............................
......................
............
.......
.
.
.
.
.
"เทมป์... ผู้หญิงพวกนั้นเป็นใคร" เสียงเล็กดังออกมาจากหลังบ้านก่อนที่เจ้าตัวจะออกมาซะอีก
"ก็ลูกค้าน่ะ" ร่างสูงเก็บอุปกรณ์ถ่ายภาพต่างๆเข้าที่แล้วเดินออกไปนอกตัวร้าน
" ลูกค้าที่ไหนเค้าคุยอี๋อ๋อขนาดนี้เลยหรอ" จียงวิ่งตามออกไป ซึงฮยอนกำลังปิดหน้าร้านอย่างใจเย็น แล้วส่งยิ้มทักทายสาวๆที่เดินผ่านไปกลุ่มใหญ่
//// กรี๊ดดด เธอเห็นเจ้าของร้ายถ่ายรูปนั้นไหม หล่อมากเลยอ่ะ\\\\\
/////พรุ่งนี้หาเรื่องมาถ่ายดีกว่า เนอะ กรี๊ดดด\\\\\
" ไอ้ลิงบ้า!!! ไม่ง้อภายในสามนาที จะกลับเป็นตุ๊กตาเดี๋ยวนี้แหละ" ร่างเล็ก วิ่งหายเข้าไปข้างในทันที อ้าว.... งานเข้าซึงฮยอนแล้วไงล่ะ
"เดี๋ยวก่อนสิ จียง" ซึงฮยอนรีบปิดร้านที่เหลืออย่างรวดเร็วแล้ววิ่งตามเข้าไปข้างใน
"จียงอย่าเพิ่งโกรธชั้นสิ ชั้นทำการตลาดอยู่นะ" ซึงฮยอนวิ่งเข้าไปคว้าแขนเล็กๆนั้นไว้ ก่อนที่ร่างบางจะเดินเลยเตียงไป
"การตลาดหรอ... ถ้าผู้หญิงพวกนั้นชอบนายขึ้นมาจริงๆ ก็ผลพลอยได้สินะ" จียงสะบัดมือของร่างสูงออก
"ไม่เอาน่าจียง งั้นต่อไปนี้ชั้นไม่ทำแล้วนะ นายอย่าทำแบบนี้สิ" ร่างสูงคว้าเอวบางมากอดแน่น เพื่อกันไม่ให้อีกคนดิ้นหลุดไป
"เทมป์อ่ะ ก็ชั้น... รัก รัก รัก รัก รัก รัก ไงเล่า" จียงดิ้นพล่านๆแต่ก็ไม่ได้จะหลุดออกจากอ้อมกอดของคนตัวสูง
"รู้แล้วล่ะจียง"
ซึง ฮยอนหมุนตัวจียงให้หันมาหาแล้วหอมแก้มนิ่มเบาๆ ก่อนจะไล่ลงมาตามแนวคาง แล้วประกบปากอีกฝ่ายทันที ริมฝีปากอุ่นสัมผัสกัน แลกเปลี่ยนรสชาติหวานที่ไม่มีวันสิ้นสุด แล้วร่างสูงก็ออกแรงดันให้อีกฝ่ายล้มลงไปกับเตียงกว้างที่ใช้นอนทุกคืน มือหนาลูบไปใต้เสื้อตัวบางอย่างหลงใหล สัมผัสตุ่มไตที่เริ่มแข็งขืนฝ่ามือหนา
"อื้มม เดี๋ยวสีซึงฮยอน แล้วอาหารที่พวกป้าแถวๆนี้ชอบทำมาให้ ห้ามรับมาอีกนะ" จียงที่เชิดคอขึ้นรับสัมผัสที่ซึงฮยอนไล่จูบตามคอขาว
"แล้วใครจะทำอาหารให้กินล่ะ" ร่างสูงละปากออกจากคอสวย แล้วกลับไปกัดที่คอเนียนอีกจนเกิดรอยแดงไปทั่ว
"ชั้นจะไปเรียนทำอาหารเอง อืออ เทมป์ อย่าแกล้งสิ"
"ก็ตามใจนะ"
รอย ยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏที่มุมปากบางของร่างสูง ก่อนจะถกเสื้อของร่างข้างใต้ออก แล้วหยอกล้อเล่นกับยอดอก เลีย ขบเม้น แล้วดูด จากเบาๆก็เปลี่ยนไปรุนแรงขึ้น พร้อมๆกับย้ายไปเล่นกับอีกข้าง
"อา." ร่างเล็กครางกระเส่ากับความเสียวซ่าน
"จียง นายหวานจัง อยากจะกลืนเข้าไปทั้งตัวเลย" ไล่ลิ้นร้อนลงมาต่ำใกล้ๆกับท้องน้อย
"นายก็ทำให้ชั้นละลาย เทมป์ อ่า..."
ร่าง หนากลับขึ้นมาประกบปากอีกคน ใช้มือที่ว่างปลดตะขอกางเกงของจียงออก แล้วดึงมันออกไปให้พ้นๆทางก่อนจะกอบกุมส่วนอ่อนไหวของอีกคนไว้ แล้วค่อยๆรูดมันขึ้นลงช้าๆ
"อื้มมม เร็วหน่อยสิ"
ซึง ฮยอนกระตุกยิ้มกับความตรงไปตรงมาของคนตัวเล็ก เริ่มขยับมือรัวเร็วขึ้นพร้อมหับเพิ่มน้ำหนักมือไปด้วย จียงแอ่นตัวรับกับความเสี่ยวซ่านที่แผ่ปกคลุมทั่วห้องพร้อมๆกับอุณหภูมิที่ สูงขึ้นภายในห้อง ไม่นานน้ำสีขาวข้นก็ถูกปลดปล่อยออกมาเต็มฝ่ามือของร่างสูง กระเด็นไปเลอะเสื้อของเค้าด้วย
"จียงเสื้อชั้นเลอะ ทำไงดี"
"ก็ถอดสิ" ร่างบางที่เคลิ้บเคลิ้มกับสัมผัสกวาดมือไปทั่วแล้วรั้งเสื้ออีกคนออก ก่อนจะเลื่อนไปปลดกางเกงยีนส์สีซีด
"เร็วสิ ซึงฮยอน"
"อย่าเพิ่งใจร้อนสิครับ"
ร่าง สูงแยกขาทั้งสองของคนตัวเล็กออก แล้วสอดนิ้วเข้าไปที่ช่องทางคับแน่น แม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกของจียงแต่มันก็ยังดูรัดแน่นและเต้นตุบๆต้อนรับเค้า เสมอทุกๆครั้ง
"อืมมม ไม่เอานิ้วสิ" มือเล็กซุกซนดึงมือของซึงฮยอนออก แล้วถดสะโพกเข้าไปใกล้ๆแท่งร้อนที่ชูชันของร่างสูง แล้วบดเบียดมันกับช่องทางเล็กที่คับแน่นและร้อนระอุ
"อา.. จียง"
"ขะ เข้ามาสิ "
ไม่ ต้องคิดนานเมื่อคนตัวเล็กเชิญชวนเข้าขนาดนี้มีหรือที่เค้าจะไม่ยอมเข้าไป สำรวจภายในตัวของจียง ร่างสูงกดแกนกายเข้าไปจนสุด มือเล็กของร่างบางจิกลงที่หมอนนุ่มเพื่อนระบายความเจ็บ แต่รู้สึกดีกว่านิ้ว
"อื้มมม ขยับนะ"
ซึง ฮยอนขยับกายเข้าออกเบาๆเพื่อนให้ทางขยายจนพอดี แล้วเริ่มเปลี่ยนจังหวะเป็นรวดเร็วขึ้น แล้วใช้มือข้างหนึ่งช่วยคนตัวเล็กให้มีอารมณ์ตามเค้าไปด้วย
"อ๊ะ... ๆๆๆ อา.. เทมป์แรงอีก อื้มม ลึกกว่านี้สิ" ร่างบางกดสะโพกสวนกับสะโพกของร่างสูงด้วยความสุขสม
"อ่ะๆ จียง ไม่ไหวแล้ว ข้างในนะ อื้อออ"
"ได้สิ อ๊ะ อ๊าาาาาา / อ๊าาาาาา"
ซึงฮยอนกระแทกแกนกายรัวแล้ว หยุดลงก่อนจะกดเข้าไปลึกๆพร้อมกับฉีดพ่นน้ำรักจนหมด แล้วจะช่วยอีกคนปลดปล่อยเป็นครั้งที่สอง
.....................................
...........................
................
...........
......
......
.......
.....................
"หวัดดีซึงฮยอน"
"ไอ้เบ้ ไอ้แด้"
"จียง.... นายกลับมามีชีวิตแล้วหรอ"
"อื้ม ใช่ ขอบใจพวกนายที่ไม่รังเกียจชั้นนะ"
"ไม่เป็นไรหรอก เพื่อนกันๆ"
"ว่าแต่พวกนายเป็นไงมาไงถึงมาใกล้ถึงเชจูว่ะ"
"ก็จะมาฉลองที่พ่อชั้นยอมให้ชั้นเป็นรองประธานบริษัทของครอบครัว แล้วก็ที่ไอ้แดซองได้เป็นแฟนพันธุ์แท้โดราเอม่อนสามสมัยไง"
"เฮ้ยจริงดิ ไหนซื้ออะไรมาบ้างว่ะ"
"เยอะแยะเลย"
"งั้นชั้นไปใส่จานมาให้นะ พวกนายรออยู่นี้แหละ"
"ชั้นช่วยเองจียง"
"ดูท่าว่าจะรักเมียมากนะว่าไหม แดซอง"
"แน่นอนเลยสิ ไม่งั้นจะยอมทิ้งความฝันของตัวเองตั้งแต่เด็กที่อยากเรียนสถาปัตย์หรอ"
"ก็นะ 55+"
"ยองเบ แล้วซึงริล่ะ"
"หมอนั้นชั้นพยายามควบคุมความประพฤติอยู่ ดูเหมือนเร็วๆมานี้ เพิ่งจะโดนเพื่อนทิ้งอีกแล้วน่ะ"
"ยังไม่เลิกนิสัยเดิมๆอีกหรอ"
"ก็พยายามสอนอยู่ไง นายคิดว่าสอนแพนด้ามันสอนกันง่ายๆหรอ"
The End
|+|+|+|+|+|+|+|+|+|
|+|+|+|+|+|+|+|+|+|
แถมนีสสสนึง ....
...............................
"จียง ตกลงนายเป็นอะไรกันแน่ คน ปีศาจ หรือว่านางฟ้า"
"บ้าหรอ นางฟ้าอะไรกัน ชั้นไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นแหละ"
"อ่าววววว"
"ก็ชั้นเป็นภรรยาของนายไง ซึงฮยอน เอ้อ คราวหน้าขอออนท๊อปนะ^^"
The End
(ของจริง)
|+|+|+|+|+|+|+|+|+|
Author's Note :
อึก้อนนี้ มีเพียงตัวเดียวเท่านั้นที่จะทำได้
และตัวตัวนั้นก็คือ !!! ชาร์ลี (ไม่ใช่ทั้งบอสและกาโฮ)
เป็นชาร์ลีเท่านั้น ที่อึออกมามีแต่กล้วย (เพราะเจ้าขอวกินแต่กล้วย)
ดังนั้นคดีนี้เป็นอันไขปริศนาได้แล้ว!!
สาบานได้เลยว่าอันนี้ตันแล้ว55+ มาไวมาก คือแบบว่าชเวชินขี้เกียจทำงาน 55+ เป็นเด็กดีไหม
มานั่งแต่งฟิคต่อ กะเอาให้มันจบไปเลย เอ็นซีก็มาแบบลวกๆ รู้สึกแย่จังเลย 55
แต่ว่าตอนที่แล้วจงใจให้ทุกคนค้างนะ ตอนนี้เลยตั้งใจมาเร็ว 55+