[SF] Dollfie Lovely <4/5>
posted on 29 Jun 2010 20:34 by choishin-ki in FICTION
Title: Dollfie lovely
Fandom: Big Bang
Pairing: Choi SeungHyun x Kwon Jiyong
Author: Choi ShinKi
Rating: PG -15
Warning: Yaoi Zone
------------ อ่านก่อนสิฮะ ---------------
" เทมป์จะไปไหนหรอ" จียงที่เกาะเสื้อซึงฮยอนแน่นมองนู้นมองนี่ถาม ขณะที่ร่างสูงกำลังตรงไปที่บ้านหลังหนึ่ง ร่างเล็กมองไปรอบๆก่อนจะรู้ตัวดีว่าต้องทำตัวยังไง
ปิ๊ง ป่อง..
แกรก
" อ้าว ซึงฮยอน เข้ามาสิ" หญิงสาวในชุดสบายๆน่ารักๆ เปิดประตูออกมาต้อนรับแขนอย่างเป็นมิตร เมื่อเห็นว่าเป็นคนที่นัดไว้ก็รีบเชิญเข้าบ้านทันที
"มากันครบแล้ว หรอ โทษทีนะรถติดน่ะ" ร่างสูงอุ้มจียงไว้ แล้วเดินตามหญิงสาวหน้าตาน่ารักน่าชังเข้าไปภายในตัวบ้าน ... มาทำอะไรที่นี้ กับผู้หญิงคนนี้กันนะ เทมป์...
"กว่าจะมานะ มานั่งเลย" เมื่อเดินผ่านเข้าไปภายในห้องรับแขกก็เจอยองเบกับแดซองแล้วก็ผู้หญิงอีกสอง คน ซึ่งจียงไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย ดูนายที่ไม่ยอมโตสิกำลังระดมถ่ายรูปตุ๊กตาอะไรสักอย่าง ฮ่ะๆ ท่ายืนตกลงจังแฮะ
"วางจียงไว้ตรงเก้าอี้ตัวนั้นก่อนนะ" ผู้หญิงผมยาวสวย ชี้ไปที่เก้าอี้สำหรับพักตุ๊กตา ซึงฮยอนพยักหน้า แล้ววางจียงลงอย่างเบามือ "นายอยู่นิ่งๆนะ"
"นี่ดูรูปนี้สิ บอมมี่ของเธอเหมือนจะยิ้มเลย" หญิงสาวเจ้าของบ้านเลื่อนรูปบนกล้องของยองเบไปเรื่อยๆ
"ใช่ๆ โบมิออนนี่โชคดีมีตุ๊กตาถ่ายรูปขึ้น ไม่เหมือนของดาร่าออนนี่กับมินจิ น่ารักซะเปล่า ถ่ายรูปไม่ค่อยสวยเลย" หญิงสาวผมสั่นบ่นอุบ
"ฮ่ะๆๆๆ ซึงฮยอนมาถ่ายสิ นายถ่ายรูปเก่ง" ยองเบยื่นกล้องให้ แล้วหันไปสนใจพวกรูปที่ถ่ายเสร็จแล้ว
ร่าง สูงก้มๆเงยๆ จัดท่าให้ตุ๊กตาทั้งสามตัว แล้วลงมือถ่ายทีละรูปช้าๆ ทิ้งเพื่อนเคยดูเทคนิคเล็กๆน้อยๆต่อไป จียงแอบถอนหายใจออกมา เมื่อยอ่ะก็ไม่เคยมีชีวิตแล้วต้องมานั่งค้างท่าเดิมนานๆนี่หน่า
"ลอง ดูนะ มันอาจไม่สวยเท่าที่ควร" ร่างสูงกว่าเพื่อนๆ ยื่นกล้องมาให้ทุกคนดู แดซองคว้ามากดดูทันที คนอย่างแดซองไม่พลาดหรอกต้องดูเป็นคนแรก!
"ว๊าวววว สวยจังเลยอ่ะเทมป์" ดาร่าหันไปยิ้มให้ซึงฮยอนก่อนจะหันไปสนใจรูปอื่นๆต่อ
"ก็ดี งั้นพวกเธอก็ช่วยกันลงเรื่องของจียงให้หน่อยก็แล้วกัน" ซึงฮยอนยิ้มมองทุกๆคน
"ได้เลย กรี๊ดดด ดูรูปนี้สิ แซนดรา ชั้นน่ารักมากเลย นายถ่ายออกมาดูดีจัง รักนายจังเลยซึงฮยอน" วงแขนเล็กของดาร่าวาดไปรอบคอซึงฮยอน
"^^"
เพล้งง!!!
=[]=
O_o
O_O
O O
o.O
OoO
"จียง"
แจกัน สีใสที่ใส่ดอกกุหลายสีสดไว้เต็มแตกกระจายลงบนพื้นห้อง น้ำกระจายออกเป็นวงกว้าง เช่นเดียวกับเศษแจกันแก้วที่แตก ดอกกุหลาบกระจัดกระจาย ที่เดิมของมันที่ควรอยู่คือข้างๆเก้าอี้นั่งพักของจียง ดราก้อน ดอลล์ของซึงฮยอน ในหน้าหวาน ดูไร้ความรู้สึกยากจะอ่านความคิดออก
"ยะยองเบ นายคิดว่าท่านั่งของจียงเปลี่ยนไปไหม" โบมิเขยิบเข้าไปหลังยองเบทันที
"ไม่นิ ชั้นขอตัวก่อนแล้วกัน" ซึงฮยอนคว้ากระเป๋าเป้ แล้วเข้าไปอุ้มจียงไว้
"จะไปแล้วหรอ" แดซองท้วงขึ้น
"อืม พอดีว่ามีธุระด่วน ฝากเรื่องจียงด้วยล่ะ" ร่างสูงยกมือขึ้นลา แล้วเดินออกไป
.........................
....................
................
...........
.......
........
....
..
.
.
" จียง เราต้องคุยกันให้รู้เรื่องนะ" ร่างโปร่งวางจียงบนเตียงนิ่ม แล้วเริ่มประโยคที่อยากจะพูดมาตลอดทางกลับบ้าน เมื่อร่างเล็กถึงเตียงก็ขยายร่างเท่าคนปกติทันที
"ไม่มีอะไรต้องพูด" จียงสะบัดก้นงอน เดินเข้าไปในห้องครัว
" เดี๋ยว แจกันที่บ้านดาร่า นายเป็นคนทำใช่มั้ย!!" ซึงฮยอนเริ่มใช้อารมณ์ มือหนารั้งแขนเล็กของจียงไว้ไม่ให้ไปไหนไกลกว่านี้ เพราะเค้าต้องการเคลียร์ให้จบ
"ใช่ แล้วทำไมล่ะ"
"นี่ จียง นายทำอะไรลงไปน่ะ รู้ไหมว่าชั้นพยายามแค่ไหน" ออกแรงดึงให้อีกคนหันมาสบตา
" เหอะ แล้วนายรู้ไหมว่าเวลานายหัวเราะ เวลานายยิ้มกับคนอื่นๆต่อหน้าชั้น และชั้นได้แต่นั่งมองเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไร ชั้นรู้สักแย่แค่ไหนน่ะ" ร่างเล็กกระชากเสียงแล้วสะบัดมือของอีกคนออก
"แต่ว่าคนพวกนั้นคือเพื่อนของชั้นนะ พวกเค้าจะช่วยลบภาพแย่ๆของนาย" ซึงฮยอนพยายามระงับอารมณ์ที่สูงขึ้นเรื่อยๆ
"ชั้นไม่ได้ต้องการ"
" ไม่เอาน่าจียง อย่าเถียงสิ ก็แค่ชั้นอยากตอบแทนเรื่องที่พวกเค้าช่วยนายนะ" ร่างสูงเข้าไปจับไหล่ของจียง แววตาแข็งกร้าวถูกส่งผ่านมาให้ซึงฮยอนอย่างไม่พอใจ
"แล้วทีผู้หญิงคน นั้นกอดนาย แบบนี้เรียกเพื่อนรึไง เค้าพูดว่ารักนายนะ! " ร่างเล็กสะบัดแขนของซึงฮยอน รวบรวมแรงทั้งหมดพลักอกกว้างของซึงฮยอนออก
ร่าง โปร่งเซล้มลงกับพื้นห้องที่เย็นเฉียบ เจ็บ แต่ไม่เท่าไหร่หรอก เทมโปยันตวลุกขึ้นแล้วมองจียงที่กัดปากล่างของตัวเอง มือเล็กๆกำแน่น
"เจ็บนะ อย่าใช้ความรุนแรงสิ"
"..." ร่างเล็กหันหน้าหนีไปทางอื่น รู้สึกผิดงั้นหรอ?
"เห้อ ชั้นจะออกไปซื้อของหน่อย คงอีกสักพักจะกลับมา" ร่างหนาเดินผ่านจียงออกไปที่ประตูหน้าบ้าน
"อะ.. ซึง "
ฮึก ................
พล่อย แหมะ
"จียง ชั้นกลับมาแล้ว"
"......................."
แปลก.... จียงไม่ตอบเค้า หรือว่ายังโกรธอยู่ ไม่หรอกมั้งน่าจะหายแล้วนะ เค้าเองก็เย็นลงตั้งเยอะ ร่างโปร่งเดินอ้อมไปเอาของไปเก็บในห้องครัวแล้วเดินกลับไปที่ห้องนั่งเล่น ผ่านเก้าอี้นั่งของจียง ซึ่งมีร่างเล็กนั่งอยู่
"นี่ จียง เลิกนั่งนิ่งๆได้แล้ว"
ร่าง สูงหยุดอยู่หน้าจียงหลังจากเค้าเดินไปทำกิจกรรมที่นู้นที่นี้มาหลายอย่าง แต่เจ้าตัวเล็กก็ยังไม่ขยับ เค้าเห็นว่าจียงนั่งท่าไหน ก็ยังอยู่ท่านี้ หรือว่ายังไม่หายโกรธนะ เค้าผิดมากเลยหรอ...
"จียง ชั้นขอโทษนะ"
........
.........
............
..............
หลัง จากนั้นก็ผ่านมาสามวันแล้ว แต่จียงก็ยังไม่ขยับไปไหน ไม่ใช่ว่าเค้าไม่สนใจนะ พยายามขอโทษแล้วแต่เค้าก็ยังไม่ขยับ ... ร่างสูงเปิดประตูเข้ามาภายในบ้าน แล้ววางกระเป๋าลง
"จียง.. กลับมาล้วครับ"
"......"
" นี่จียง ชั้นขอโทษนะ ขอร้องล่ะ พูดกับชั้นซักคำ ไม่ก็เดินหนีไปก็ได้นะ อย่านิ่งแบบนี้" ซึงฮยอนเท้าแขนทั้งสองข้างลงบนโต๊ะ แล้วมองตรงไปยังดราก้อน ดอลล์ของเค้า
แต่เล้วกลับเป็นความเงียบที่ตอบเค้าแทน หัวใจที่เคยหนักแน่นตอนนี้โลงโหวงไปกับความเงียบ เหมือนกับว่าความเงียบ กระชากใจของเค้าหายไป
หรือ ว่า... ที่ทะเลาะกันวันนั้นมันจะทำให้ความรักที่มีให้จียงลดลง เลยทำให้คนข้างหน้าเค้ากลับเป็นตุ๊กตา แล้วก็ไม่อาจจะกลับมาเป็นคนได้อีก ไม่นะ แบบนั้นเค้าไม่ยอมง่ายๆหรอก ยังไม่ได้จูบจียงจนหน่ำใจเลย
"จียง!! นายอย่าเพิ่งโกรธชั้นนะ ขอร้องละ ชั้นไม่อยากเสียนายไป พูดออกมาเถอะ ซักคำก็ยังดี จียง ...... ชั้นยังไม่พร้อมจะเสียนายไป"
"ชั้นยังรู้สึกกับนายเหมือนเดิมนะ"
"TT ฮึก ซึงฮยอน..." ร่างเล็กปล่อยน้ำตาที่พยายามกลั้นออกมาเต็มหน้า ไม่ทนแล้ว จียงทรุดลงจากเก้าอี้มานั่งกับพื้นโต๊ะก่อนจะร้องไห้โฮออกมา
"จี ยง..." ซึงฮยอนรวบคนตัวเล็กมากอด พร้อมๆกับที่อีกคนขยายร่างขึ้น ทำให้เค้ายืนกอดได้พอดี มือหนากดหัวกลมๆ ให้ซบลงไปที่อกกว้าง เปลี่ยนไปลูบหัวเบาๆ จียงกอดร่างหน้าแน่น และพยายามกลั้นสะอื้น
"พอเถอะ หยุดร้องไห้นะ"
" เทมป์ ชั้นขอโทษ อย่าเกลียดชั้นได้ไหม ฮึก ทุกครั้งที่นายมีความสุขกับคนอื่นๆ มันหน่วงๆที่หัวใจ ฮึก ชั้นก็ควบคุมตัวไม่ได้ ฮือ... ตอนนี้ชั้นเข้าใจแล้วล่ะ ว่าทำไมเจ้านายคนก่อนๆถึงทิ้งชั้นไป ฮึก นายเองก็คงจะเริ่มเกลียดชั้นแล้วแน่ๆ ชั้นสัญญา เทมป์ ฮึก ว่าชั้นจะเป็นตุ๊กตา ฮึก แบบนี้ตลอดไป ขอแค่นายไม่เกลียด ฮึก ชั้นก็พอนะ อย่าเกลียดชั้นเลยนะ ซึงฮยอน"
มือเล็กๆจิกไปที่เสื้อนักเรียนของร่างสูง แล้วใช้ไหล่กว้างซับน้ำตาของตนเอง แล้วทรุดนั่งลงกับพื้น ร่างสูงค่อยๆนั่งตามลงไป
"ชั้นไม่ได้เกลียดนายนะ จียง ชั้นไม่มีวันเกลียดนาย" ร่างโปร่งดันอีกคนออกแล้วใช้นิ้วโป้งปาดน้ำตาที่อาบแก้มใสนั้น
"นายไม่ได้เกลียดชั้นแน่นะ"
" แน่สิ ไม่มีใครเกลียดเด็กขี้แย หน้าตาน่ารักลงหรอ แล้วความรู้สึกแบบนั้นน่ะ มันเรียกว่าหึงไงจียง" อย่าบอกนะว่าดราก้อน ดอลล์ไม่รู้จักคำว่าหึง ซึงฮยอนเอาผมคล้องหูจียงเบาๆ
"หึง ???" ตอนนี้ร่างเล็กเลิกร้องไห้ได้แล้ว
"ใช่ เวลาที่นายรู้สึกหึง ให้นายพูดว่า 'รัก' นะ" ร้อยยิ้มกรุ่มกริ่มถูกส่งไปให้อีกคน
"อื้ม รัก รัก รัก รัก รัก รัก อืมมม"
ริม ฝีปากอุ่นประกบปิดปากที่พร่ำคำว่ารักไม่หยุดยังไม่ทันที่ร่างเล็กจะพูดว่า รักจนพอใจเลย แต่ต้องครางกับสัมผัสหวานๆ ซึงฮยอนขบเม้มปากเรียวสวย แล้วใช้ลิ้นดุนทางเข้าไปซุกซนภายในโพรงปากเล็ก ลิ้นร้อนเกี่ยวตวัดกัน ร่างสูงดูดดุนความหวานจากลิ้นเล็กแล้วเปลี่ยนไปกวาดเอาความหวานภายในจนหมด ร่างเล็กเอนตัวล้มลงนอนราบกับพื้นห้องที่เย็นเฉียบ ร่างหนาข้างบนผละออกมาให้อีกคนได้หายใจแล้วกลับไปรุกรานปากคู่นั้นต่อ
"อือ จียง นายจะทำชั้นคลั่ง ไปที่อื่นเถอะ ตรงนี้เย็นนะ"
"อื้ม _///_"
.......................
...................
...............
..........
.......
....
...
..
.
.
"อืมม" เสียงเล็กพึมพำภายใต้อ้อมกอดของอีกคน ที่โอบกอดเค้าแน่นจนไม่สามารถขยบไปไหนได้มากนัก จียงขยี้ตาเรียวของตัวเอง แล้วมองไปรอบๆ
แสง แดดยามเช้าสาดเข้ามาทางหน้าต่างห้องที่เปิดทิ้งไว้ ร่างบางเงยหน้ามองคนที่ตนเองกอดทั้งคืน ใบหน้ายายหลับน่าหลงใหลกว่าตอนตื่นอีกนะ เทมโป ยิ้มยิ้มเล็กปรากฏบนหน้าสวย มือเล็กเอื้อมไปลูบใบหน้าหล่อตรงหน้า ตาคม ขนตาเป็นแพ คิ้วเข้ม จมูกโด่ง ริมฝีปากบาง... >///<
"หน้าแดงแต่เช้าไปเลยนะ จียง^^" ซึงฮยอนลืมตาขึ้นมามองหน้าอีกคนแล้วบีบจมูกของจียงอย่างหมั่นไส้ ก็เล่นมาจ้องหน้าเคาแต่เช้ามีมาแตะๆด้วย ความจริงเค้าตื่นก่อนเจ้าตัวเล็กนี้ซะอีก
"อ๊ะ นายตื่นอยู่หรอ" จียงลืมตาโพรงโดนจับได้แล้ว อุส่าห์ว่าจะมองนานๆซะหน่อย ก็เมื่อคืนเค้าชิ่งหลับไปก่อนนี่นา.. มันน่าเสียดายออก
"แน่สิ ตื่นก่อนจียงตั้งนาน" ร่างสูงก้มลงมาจูบที่หน้าผากมน
"อื้มมม >< แกล้งชั้นหรอไง"
"เปล่านะ"
Rrrrrrrr
"อา ... แปปนะ" ร่างสูงจำต้องละวงแขนจากตัวคนตัวเล็ก แล้วพลิกตัวไปรับโทรศัพท์มือถือ
"ฮัลโหล ... อ่อ ... ได้ๆ... มาสิ... เดี๋ยวเจอกันนะ" ร่างสูงวางสายแล้วหันไปหาจียงที่กำลังลุกขึ้นนั่ง
"ใครหรอ??" จียงขมวดคิ้วนิดๆ
"ยองเบน่ะ ชั้นต้องออกไปหาพวกมันด้วย นายอยู่บ้านนะ" ซึงฮยอนลุกขึ้นยืน โดยที่คนตัวเล็กก็ลุกตาม
"ได้สิ^^"
"ชั้นจะบอกเรื่องนายกับยองเบแล้วก็แดซองวันนี้" ซึงฮยอนเดินอ้อมไปหาจียง แล้วเอาผมคล้องหูให้ ร่างเล็กเอียงหลบนิดๆ
"นายแน่ใจหรอ" จียงสบตาคม
"อื้ม แน่ใจสิ ชั้นไปอาบน้ำก่อนนะ"
"นายอย่าลืมทำงานตามที่ชั้นบอกนะ จำได้ใช่มั้ย" ซึงฮยอนที่กำลังสวมรองเท้าอยา เงยหน้าขึ้นมาถามจียงที่ยืนส่งอยู่หน้าบ้าน
"ชั้นความจำดีน่า" จียงบ่นอุบ งานบ้านเต็มหน้าเต็มตาเลย
"ดีแล้วล่ะ เด็กดี" มือหนายกขึ้นมาวางแหมะบนหัวถุยๆ
"^^"
"แล้วชั้นจะรีบกลับมานะ รอรับโทรศัพท์ล่ะ" ซึงฮยอนยิ้มให้ อีกแล้ว ชอบยิ้มแบบนี้อยู่เรื่อยเลย
"เดี๋ยวสิ นายจะบอกเรื่องชั้นกับยองเบแล้วก็แดซองจริงหรอ?" ดูเหมือนจียงยังสับสนแล้วก็กลัวอยู่
"อืม พวกมันจะมากินเค้กกับเราที่บ้านด้วยนะ อย่าห่วงไปเลย เชื่อใจชั้นเถอะ" ซึงฮยอนรวบจียงเข้ามากอดแน่นๆ
"อ่าฮะ รีบไปเถอะเดี๋ยวสาย"
"แค่นี้หรอ จุ๊บหน่อยสิ" ร่างหนายื่นแก้มมาให้คนตัวเล็กกว่า
">////< เมื่อคืนยังไม่พออีกหรอ" จียงหลุบตาต่ำ
"เมื่อคืนก็ส่วนเมื่อคืนสิ"
"จุ๊บ ไปเลยนะ"
ปัง
ร่าง เล็กยืนพิงประตูบ้าน แล้วยกมือขึ้นมาจับที่ตำแหน่งหัวใจ อื้มมมม เต้นแรงจังเลยนะ หน้าก็ร้อนๆด้วย ฮ่ะๆ ไม่ไหวเลยแฮะเรานี้ มีงานต้องทำตั้วเยอะนี่รีบไปทำดีกว่า....
.................................
........................
.................
...........
.....
...
..
.
.
.
.
.
... เอี่ยม .......
ไม่ ว่าจะหันไปทางซ้ายหรือหันไปทางขวาบ้านก็สะอาดเรียบร้อย น่าภูมิใจ ปกติไม่ทำได้ขนาดนี้นะเนี่ย ไม่เคยทำเลยดีกว่าเถอะ เหลือแต่รอซึงฮยอนกลับมาเท่านั้นเอง สงสัยคงใกล้จะกลับแล้วมั้ง ต้องไปอาบน้ำไหมเนี่ย
ตึก ตัก ตึก ตัก ตึก ตัก ตึก ตัก ตึก ตัก ตึก ตัก
อา.... ใจเต้นอีกแล้ว ก็ทำแบบนี้มันเหมือนคู่แต่งงานใหม่เลยนี่ >< ไม่เอาแล้วเลิกคิดไปอาบน้ำดีกว่า เดี่ยวซึงอยอนกับเพื่อนมาจะไม่ดีถ้าเราเลอะเทอะ
ปิ๊งป่อง!!
"ใครฮะ" จียงวิ่งไปที่ประตูบ้านแล้วกดเครื่องดูว่าใครคือแขกวันนี้
"ชั้น... ซึงริ"
"อ๊ะ นายแพนด้า!!! นายมาที่นี้ทำไม ชั้นบอกว่าไง!" จียงเท้าสะเอวมองจอมอนิเตอร์ที่ฉายภาพซึงริที่กำลังมองประตูบ้านตาละห้อย
" ชั้นอยากจะมาขอโทษนาย ที่เคยทำไม่ดีกับนายแล้วก็ซึงฮยอน ตอนนี้ชั้นสำนึกผิดแล้ว ได้โปรดฟังที่ชั้นพูดเถอะนะ" ซึงริยกมือข้างหนึ่งเกาะประตู
"มีอะไรก็พูดมาสิ"
"เปิดประตูให้ชั้นเข้าไปได้ไหม" ร่างเล็กข้างนอกส่งเสียงอ้อนให้อีกคนเปิดประตูให้
"คุยแบบนี้ก็ได้" จียงยังคงไม่ไว้ใจพี่ชายหลินปิง
"ได้โปรดเถอะ ชั้นอยากขอโทษ ให้ชั้นเข้าไปนะ.."
น้ำ เสียงที่ฟังดูสำนึกผิด สีหน้าที่บ่งบอกถึงความไม่สบายใจ .... ร่างเล็กขบคิดกับตัวเอง ควรจะเปิดดีไหมนะ เอาเถอะ หมอนี้ไม่มีอาวุธอะไรที่จะมาทำร้ายเค้านี่น่า จียงจิ๊ปากแล้วปิดจิมอนิเตอร์แล้วคว้าลูกบิดประตูก่อนจะหมุนมันออก
"นายมีอะไร.........."
ตุบ
.............................. ขอโทษนะ ซึงฮยอน ชั้นคงไม่ได้กินเค้กกับนายแล้วล่ะ ...............................................
------------------------------------------------------------------------------
อึของบอสใช่มั้ย ไม่ใช่หรอ งั้นก็กาโฮ ???????
ไม่มีอะไรจะพูด แอบหวานอ่ะตอนนี้
อย่าได้สงสัยว่าจีไปนอนให้โป้กอดได้ไง
จิ้นกันเองเถอะ เดี๋ยวจะมาเฉลยๆ 555+
Fandom: Big Bang
Pairing: Choi SeungHyun x Kwon Jiyong
Author: Choi ShinKi
Rating: PG -15
Warning: Yaoi Zone
------------ อ่านก่อนสิฮะ ---------------
" เทมป์จะไปไหนหรอ" จียงที่เกาะเสื้อซึงฮยอนแน่นมองนู้นมองนี่ถาม ขณะที่ร่างสูงกำลังตรงไปที่บ้านหลังหนึ่ง ร่างเล็กมองไปรอบๆก่อนจะรู้ตัวดีว่าต้องทำตัวยังไง
ปิ๊ง ป่อง..
แกรก
" อ้าว ซึงฮยอน เข้ามาสิ" หญิงสาวในชุดสบายๆน่ารักๆ เปิดประตูออกมาต้อนรับแขนอย่างเป็นมิตร เมื่อเห็นว่าเป็นคนที่นัดไว้ก็รีบเชิญเข้าบ้านทันที
"มากันครบแล้ว หรอ โทษทีนะรถติดน่ะ" ร่างสูงอุ้มจียงไว้ แล้วเดินตามหญิงสาวหน้าตาน่ารักน่าชังเข้าไปภายในตัวบ้าน ... มาทำอะไรที่นี้ กับผู้หญิงคนนี้กันนะ เทมป์...
"กว่าจะมานะ มานั่งเลย" เมื่อเดินผ่านเข้าไปภายในห้องรับแขกก็เจอยองเบกับแดซองแล้วก็ผู้หญิงอีกสอง คน ซึ่งจียงไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย ดูนายที่ไม่ยอมโตสิกำลังระดมถ่ายรูปตุ๊กตาอะไรสักอย่าง ฮ่ะๆ ท่ายืนตกลงจังแฮะ
"วางจียงไว้ตรงเก้าอี้ตัวนั้นก่อนนะ" ผู้หญิงผมยาวสวย ชี้ไปที่เก้าอี้สำหรับพักตุ๊กตา ซึงฮยอนพยักหน้า แล้ววางจียงลงอย่างเบามือ "นายอยู่นิ่งๆนะ"
"นี่ดูรูปนี้สิ บอมมี่ของเธอเหมือนจะยิ้มเลย" หญิงสาวเจ้าของบ้านเลื่อนรูปบนกล้องของยองเบไปเรื่อยๆ
"ใช่ๆ โบมิออนนี่โชคดีมีตุ๊กตาถ่ายรูปขึ้น ไม่เหมือนของดาร่าออนนี่กับมินจิ น่ารักซะเปล่า ถ่ายรูปไม่ค่อยสวยเลย" หญิงสาวผมสั่นบ่นอุบ
"ฮ่ะๆๆๆ ซึงฮยอนมาถ่ายสิ นายถ่ายรูปเก่ง" ยองเบยื่นกล้องให้ แล้วหันไปสนใจพวกรูปที่ถ่ายเสร็จแล้ว
ร่าง สูงก้มๆเงยๆ จัดท่าให้ตุ๊กตาทั้งสามตัว แล้วลงมือถ่ายทีละรูปช้าๆ ทิ้งเพื่อนเคยดูเทคนิคเล็กๆน้อยๆต่อไป จียงแอบถอนหายใจออกมา เมื่อยอ่ะก็ไม่เคยมีชีวิตแล้วต้องมานั่งค้างท่าเดิมนานๆนี่หน่า
"ลอง ดูนะ มันอาจไม่สวยเท่าที่ควร" ร่างสูงกว่าเพื่อนๆ ยื่นกล้องมาให้ทุกคนดู แดซองคว้ามากดดูทันที คนอย่างแดซองไม่พลาดหรอกต้องดูเป็นคนแรก!
"ว๊าวววว สวยจังเลยอ่ะเทมป์" ดาร่าหันไปยิ้มให้ซึงฮยอนก่อนจะหันไปสนใจรูปอื่นๆต่อ
"ก็ดี งั้นพวกเธอก็ช่วยกันลงเรื่องของจียงให้หน่อยก็แล้วกัน" ซึงฮยอนยิ้มมองทุกๆคน
"ได้เลย กรี๊ดดด ดูรูปนี้สิ แซนดรา ชั้นน่ารักมากเลย นายถ่ายออกมาดูดีจัง รักนายจังเลยซึงฮยอน" วงแขนเล็กของดาร่าวาดไปรอบคอซึงฮยอน
"^^"
เพล้งง!!!
=[]=
O_o
O_O
O O
o.O
OoO
"จียง"
แจกัน สีใสที่ใส่ดอกกุหลายสีสดไว้เต็มแตกกระจายลงบนพื้นห้อง น้ำกระจายออกเป็นวงกว้าง เช่นเดียวกับเศษแจกันแก้วที่แตก ดอกกุหลาบกระจัดกระจาย ที่เดิมของมันที่ควรอยู่คือข้างๆเก้าอี้นั่งพักของจียง ดราก้อน ดอลล์ของซึงฮยอน ในหน้าหวาน ดูไร้ความรู้สึกยากจะอ่านความคิดออก
"ยะยองเบ นายคิดว่าท่านั่งของจียงเปลี่ยนไปไหม" โบมิเขยิบเข้าไปหลังยองเบทันที
"ไม่นิ ชั้นขอตัวก่อนแล้วกัน" ซึงฮยอนคว้ากระเป๋าเป้ แล้วเข้าไปอุ้มจียงไว้
"จะไปแล้วหรอ" แดซองท้วงขึ้น
"อืม พอดีว่ามีธุระด่วน ฝากเรื่องจียงด้วยล่ะ" ร่างสูงยกมือขึ้นลา แล้วเดินออกไป
.........................
....................
................
...........
.......
........
....
..
.
.
" จียง เราต้องคุยกันให้รู้เรื่องนะ" ร่างโปร่งวางจียงบนเตียงนิ่ม แล้วเริ่มประโยคที่อยากจะพูดมาตลอดทางกลับบ้าน เมื่อร่างเล็กถึงเตียงก็ขยายร่างเท่าคนปกติทันที
"ไม่มีอะไรต้องพูด" จียงสะบัดก้นงอน เดินเข้าไปในห้องครัว
" เดี๋ยว แจกันที่บ้านดาร่า นายเป็นคนทำใช่มั้ย!!" ซึงฮยอนเริ่มใช้อารมณ์ มือหนารั้งแขนเล็กของจียงไว้ไม่ให้ไปไหนไกลกว่านี้ เพราะเค้าต้องการเคลียร์ให้จบ
"ใช่ แล้วทำไมล่ะ"
"นี่ จียง นายทำอะไรลงไปน่ะ รู้ไหมว่าชั้นพยายามแค่ไหน" ออกแรงดึงให้อีกคนหันมาสบตา
" เหอะ แล้วนายรู้ไหมว่าเวลานายหัวเราะ เวลานายยิ้มกับคนอื่นๆต่อหน้าชั้น และชั้นได้แต่นั่งมองเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไร ชั้นรู้สักแย่แค่ไหนน่ะ" ร่างเล็กกระชากเสียงแล้วสะบัดมือของอีกคนออก
"แต่ว่าคนพวกนั้นคือเพื่อนของชั้นนะ พวกเค้าจะช่วยลบภาพแย่ๆของนาย" ซึงฮยอนพยายามระงับอารมณ์ที่สูงขึ้นเรื่อยๆ
"ชั้นไม่ได้ต้องการ"
" ไม่เอาน่าจียง อย่าเถียงสิ ก็แค่ชั้นอยากตอบแทนเรื่องที่พวกเค้าช่วยนายนะ" ร่างสูงเข้าไปจับไหล่ของจียง แววตาแข็งกร้าวถูกส่งผ่านมาให้ซึงฮยอนอย่างไม่พอใจ
"แล้วทีผู้หญิงคน นั้นกอดนาย แบบนี้เรียกเพื่อนรึไง เค้าพูดว่ารักนายนะ! " ร่างเล็กสะบัดแขนของซึงฮยอน รวบรวมแรงทั้งหมดพลักอกกว้างของซึงฮยอนออก
ร่าง โปร่งเซล้มลงกับพื้นห้องที่เย็นเฉียบ เจ็บ แต่ไม่เท่าไหร่หรอก เทมโปยันตวลุกขึ้นแล้วมองจียงที่กัดปากล่างของตัวเอง มือเล็กๆกำแน่น
"เจ็บนะ อย่าใช้ความรุนแรงสิ"
"..." ร่างเล็กหันหน้าหนีไปทางอื่น รู้สึกผิดงั้นหรอ?
"เห้อ ชั้นจะออกไปซื้อของหน่อย คงอีกสักพักจะกลับมา" ร่างหนาเดินผ่านจียงออกไปที่ประตูหน้าบ้าน
"อะ.. ซึง "
ฮึก ................
พล่อย แหมะ
"จียง ชั้นกลับมาแล้ว"
"......................."
แปลก.... จียงไม่ตอบเค้า หรือว่ายังโกรธอยู่ ไม่หรอกมั้งน่าจะหายแล้วนะ เค้าเองก็เย็นลงตั้งเยอะ ร่างโปร่งเดินอ้อมไปเอาของไปเก็บในห้องครัวแล้วเดินกลับไปที่ห้องนั่งเล่น ผ่านเก้าอี้นั่งของจียง ซึ่งมีร่างเล็กนั่งอยู่
"นี่ จียง เลิกนั่งนิ่งๆได้แล้ว"
ร่าง สูงหยุดอยู่หน้าจียงหลังจากเค้าเดินไปทำกิจกรรมที่นู้นที่นี้มาหลายอย่าง แต่เจ้าตัวเล็กก็ยังไม่ขยับ เค้าเห็นว่าจียงนั่งท่าไหน ก็ยังอยู่ท่านี้ หรือว่ายังไม่หายโกรธนะ เค้าผิดมากเลยหรอ...
"จียง ชั้นขอโทษนะ"
........
.........
............
..............
หลัง จากนั้นก็ผ่านมาสามวันแล้ว แต่จียงก็ยังไม่ขยับไปไหน ไม่ใช่ว่าเค้าไม่สนใจนะ พยายามขอโทษแล้วแต่เค้าก็ยังไม่ขยับ ... ร่างสูงเปิดประตูเข้ามาภายในบ้าน แล้ววางกระเป๋าลง
"จียง.. กลับมาล้วครับ"
"......"
" นี่จียง ชั้นขอโทษนะ ขอร้องล่ะ พูดกับชั้นซักคำ ไม่ก็เดินหนีไปก็ได้นะ อย่านิ่งแบบนี้" ซึงฮยอนเท้าแขนทั้งสองข้างลงบนโต๊ะ แล้วมองตรงไปยังดราก้อน ดอลล์ของเค้า
แต่เล้วกลับเป็นความเงียบที่ตอบเค้าแทน หัวใจที่เคยหนักแน่นตอนนี้โลงโหวงไปกับความเงียบ เหมือนกับว่าความเงียบ กระชากใจของเค้าหายไป
หรือ ว่า... ที่ทะเลาะกันวันนั้นมันจะทำให้ความรักที่มีให้จียงลดลง เลยทำให้คนข้างหน้าเค้ากลับเป็นตุ๊กตา แล้วก็ไม่อาจจะกลับมาเป็นคนได้อีก ไม่นะ แบบนั้นเค้าไม่ยอมง่ายๆหรอก ยังไม่ได้จูบจียงจนหน่ำใจเลย
"จียง!! นายอย่าเพิ่งโกรธชั้นนะ ขอร้องละ ชั้นไม่อยากเสียนายไป พูดออกมาเถอะ ซักคำก็ยังดี จียง ...... ชั้นยังไม่พร้อมจะเสียนายไป"
"ชั้นยังรู้สึกกับนายเหมือนเดิมนะ"
"TT ฮึก ซึงฮยอน..." ร่างเล็กปล่อยน้ำตาที่พยายามกลั้นออกมาเต็มหน้า ไม่ทนแล้ว จียงทรุดลงจากเก้าอี้มานั่งกับพื้นโต๊ะก่อนจะร้องไห้โฮออกมา
"จี ยง..." ซึงฮยอนรวบคนตัวเล็กมากอด พร้อมๆกับที่อีกคนขยายร่างขึ้น ทำให้เค้ายืนกอดได้พอดี มือหนากดหัวกลมๆ ให้ซบลงไปที่อกกว้าง เปลี่ยนไปลูบหัวเบาๆ จียงกอดร่างหน้าแน่น และพยายามกลั้นสะอื้น
"พอเถอะ หยุดร้องไห้นะ"
" เทมป์ ชั้นขอโทษ อย่าเกลียดชั้นได้ไหม ฮึก ทุกครั้งที่นายมีความสุขกับคนอื่นๆ มันหน่วงๆที่หัวใจ ฮึก ชั้นก็ควบคุมตัวไม่ได้ ฮือ... ตอนนี้ชั้นเข้าใจแล้วล่ะ ว่าทำไมเจ้านายคนก่อนๆถึงทิ้งชั้นไป ฮึก นายเองก็คงจะเริ่มเกลียดชั้นแล้วแน่ๆ ชั้นสัญญา เทมป์ ฮึก ว่าชั้นจะเป็นตุ๊กตา ฮึก แบบนี้ตลอดไป ขอแค่นายไม่เกลียด ฮึก ชั้นก็พอนะ อย่าเกลียดชั้นเลยนะ ซึงฮยอน"
มือเล็กๆจิกไปที่เสื้อนักเรียนของร่างสูง แล้วใช้ไหล่กว้างซับน้ำตาของตนเอง แล้วทรุดนั่งลงกับพื้น ร่างสูงค่อยๆนั่งตามลงไป
"ชั้นไม่ได้เกลียดนายนะ จียง ชั้นไม่มีวันเกลียดนาย" ร่างโปร่งดันอีกคนออกแล้วใช้นิ้วโป้งปาดน้ำตาที่อาบแก้มใสนั้น
"นายไม่ได้เกลียดชั้นแน่นะ"
" แน่สิ ไม่มีใครเกลียดเด็กขี้แย หน้าตาน่ารักลงหรอ แล้วความรู้สึกแบบนั้นน่ะ มันเรียกว่าหึงไงจียง" อย่าบอกนะว่าดราก้อน ดอลล์ไม่รู้จักคำว่าหึง ซึงฮยอนเอาผมคล้องหูจียงเบาๆ
"หึง ???" ตอนนี้ร่างเล็กเลิกร้องไห้ได้แล้ว
"ใช่ เวลาที่นายรู้สึกหึง ให้นายพูดว่า 'รัก' นะ" ร้อยยิ้มกรุ่มกริ่มถูกส่งไปให้อีกคน
"อื้ม รัก รัก รัก รัก รัก รัก อืมมม"
ริม ฝีปากอุ่นประกบปิดปากที่พร่ำคำว่ารักไม่หยุดยังไม่ทันที่ร่างเล็กจะพูดว่า รักจนพอใจเลย แต่ต้องครางกับสัมผัสหวานๆ ซึงฮยอนขบเม้มปากเรียวสวย แล้วใช้ลิ้นดุนทางเข้าไปซุกซนภายในโพรงปากเล็ก ลิ้นร้อนเกี่ยวตวัดกัน ร่างสูงดูดดุนความหวานจากลิ้นเล็กแล้วเปลี่ยนไปกวาดเอาความหวานภายในจนหมด ร่างเล็กเอนตัวล้มลงนอนราบกับพื้นห้องที่เย็นเฉียบ ร่างหนาข้างบนผละออกมาให้อีกคนได้หายใจแล้วกลับไปรุกรานปากคู่นั้นต่อ
"อือ จียง นายจะทำชั้นคลั่ง ไปที่อื่นเถอะ ตรงนี้เย็นนะ"
"อื้ม _///_"
.......................
...................
...............
..........
.......
....
...
..
.
.
"อืมม" เสียงเล็กพึมพำภายใต้อ้อมกอดของอีกคน ที่โอบกอดเค้าแน่นจนไม่สามารถขยบไปไหนได้มากนัก จียงขยี้ตาเรียวของตัวเอง แล้วมองไปรอบๆ
แสง แดดยามเช้าสาดเข้ามาทางหน้าต่างห้องที่เปิดทิ้งไว้ ร่างบางเงยหน้ามองคนที่ตนเองกอดทั้งคืน ใบหน้ายายหลับน่าหลงใหลกว่าตอนตื่นอีกนะ เทมโป ยิ้มยิ้มเล็กปรากฏบนหน้าสวย มือเล็กเอื้อมไปลูบใบหน้าหล่อตรงหน้า ตาคม ขนตาเป็นแพ คิ้วเข้ม จมูกโด่ง ริมฝีปากบาง... >///<
"หน้าแดงแต่เช้าไปเลยนะ จียง^^" ซึงฮยอนลืมตาขึ้นมามองหน้าอีกคนแล้วบีบจมูกของจียงอย่างหมั่นไส้ ก็เล่นมาจ้องหน้าเคาแต่เช้ามีมาแตะๆด้วย ความจริงเค้าตื่นก่อนเจ้าตัวเล็กนี้ซะอีก
"อ๊ะ นายตื่นอยู่หรอ" จียงลืมตาโพรงโดนจับได้แล้ว อุส่าห์ว่าจะมองนานๆซะหน่อย ก็เมื่อคืนเค้าชิ่งหลับไปก่อนนี่นา.. มันน่าเสียดายออก
"แน่สิ ตื่นก่อนจียงตั้งนาน" ร่างสูงก้มลงมาจูบที่หน้าผากมน
"อื้มมม >< แกล้งชั้นหรอไง"
"เปล่านะ"
Rrrrrrrr
"อา ... แปปนะ" ร่างสูงจำต้องละวงแขนจากตัวคนตัวเล็ก แล้วพลิกตัวไปรับโทรศัพท์มือถือ
"ฮัลโหล ... อ่อ ... ได้ๆ... มาสิ... เดี๋ยวเจอกันนะ" ร่างสูงวางสายแล้วหันไปหาจียงที่กำลังลุกขึ้นนั่ง
"ใครหรอ??" จียงขมวดคิ้วนิดๆ
"ยองเบน่ะ ชั้นต้องออกไปหาพวกมันด้วย นายอยู่บ้านนะ" ซึงฮยอนลุกขึ้นยืน โดยที่คนตัวเล็กก็ลุกตาม
"ได้สิ^^"
"ชั้นจะบอกเรื่องนายกับยองเบแล้วก็แดซองวันนี้" ซึงฮยอนเดินอ้อมไปหาจียง แล้วเอาผมคล้องหูให้ ร่างเล็กเอียงหลบนิดๆ
"นายแน่ใจหรอ" จียงสบตาคม
"อื้ม แน่ใจสิ ชั้นไปอาบน้ำก่อนนะ"
"นายอย่าลืมทำงานตามที่ชั้นบอกนะ จำได้ใช่มั้ย" ซึงฮยอนที่กำลังสวมรองเท้าอยา เงยหน้าขึ้นมาถามจียงที่ยืนส่งอยู่หน้าบ้าน
"ชั้นความจำดีน่า" จียงบ่นอุบ งานบ้านเต็มหน้าเต็มตาเลย
"ดีแล้วล่ะ เด็กดี" มือหนายกขึ้นมาวางแหมะบนหัวถุยๆ
"^^"
"แล้วชั้นจะรีบกลับมานะ รอรับโทรศัพท์ล่ะ" ซึงฮยอนยิ้มให้ อีกแล้ว ชอบยิ้มแบบนี้อยู่เรื่อยเลย
"เดี๋ยวสิ นายจะบอกเรื่องชั้นกับยองเบแล้วก็แดซองจริงหรอ?" ดูเหมือนจียงยังสับสนแล้วก็กลัวอยู่
"อืม พวกมันจะมากินเค้กกับเราที่บ้านด้วยนะ อย่าห่วงไปเลย เชื่อใจชั้นเถอะ" ซึงฮยอนรวบจียงเข้ามากอดแน่นๆ
"อ่าฮะ รีบไปเถอะเดี๋ยวสาย"
"แค่นี้หรอ จุ๊บหน่อยสิ" ร่างหนายื่นแก้มมาให้คนตัวเล็กกว่า
">////< เมื่อคืนยังไม่พออีกหรอ" จียงหลุบตาต่ำ
"เมื่อคืนก็ส่วนเมื่อคืนสิ"
"จุ๊บ ไปเลยนะ"
ปัง
ร่าง เล็กยืนพิงประตูบ้าน แล้วยกมือขึ้นมาจับที่ตำแหน่งหัวใจ อื้มมมม เต้นแรงจังเลยนะ หน้าก็ร้อนๆด้วย ฮ่ะๆ ไม่ไหวเลยแฮะเรานี้ มีงานต้องทำตั้วเยอะนี่รีบไปทำดีกว่า....
.................................
........................
.................
...........
.....
...
..
.
.
.
.
.
... เอี่ยม .......
ไม่ ว่าจะหันไปทางซ้ายหรือหันไปทางขวาบ้านก็สะอาดเรียบร้อย น่าภูมิใจ ปกติไม่ทำได้ขนาดนี้นะเนี่ย ไม่เคยทำเลยดีกว่าเถอะ เหลือแต่รอซึงฮยอนกลับมาเท่านั้นเอง สงสัยคงใกล้จะกลับแล้วมั้ง ต้องไปอาบน้ำไหมเนี่ย
ตึก ตัก ตึก ตัก ตึก ตัก ตึก ตัก ตึก ตัก ตึก ตัก
อา.... ใจเต้นอีกแล้ว ก็ทำแบบนี้มันเหมือนคู่แต่งงานใหม่เลยนี่ >< ไม่เอาแล้วเลิกคิดไปอาบน้ำดีกว่า เดี่ยวซึงอยอนกับเพื่อนมาจะไม่ดีถ้าเราเลอะเทอะ
ปิ๊งป่อง!!
"ใครฮะ" จียงวิ่งไปที่ประตูบ้านแล้วกดเครื่องดูว่าใครคือแขกวันนี้
"ชั้น... ซึงริ"
"อ๊ะ นายแพนด้า!!! นายมาที่นี้ทำไม ชั้นบอกว่าไง!" จียงเท้าสะเอวมองจอมอนิเตอร์ที่ฉายภาพซึงริที่กำลังมองประตูบ้านตาละห้อย
" ชั้นอยากจะมาขอโทษนาย ที่เคยทำไม่ดีกับนายแล้วก็ซึงฮยอน ตอนนี้ชั้นสำนึกผิดแล้ว ได้โปรดฟังที่ชั้นพูดเถอะนะ" ซึงริยกมือข้างหนึ่งเกาะประตู
"มีอะไรก็พูดมาสิ"
"เปิดประตูให้ชั้นเข้าไปได้ไหม" ร่างเล็กข้างนอกส่งเสียงอ้อนให้อีกคนเปิดประตูให้
"คุยแบบนี้ก็ได้" จียงยังคงไม่ไว้ใจพี่ชายหลินปิง
"ได้โปรดเถอะ ชั้นอยากขอโทษ ให้ชั้นเข้าไปนะ.."
น้ำ เสียงที่ฟังดูสำนึกผิด สีหน้าที่บ่งบอกถึงความไม่สบายใจ .... ร่างเล็กขบคิดกับตัวเอง ควรจะเปิดดีไหมนะ เอาเถอะ หมอนี้ไม่มีอาวุธอะไรที่จะมาทำร้ายเค้านี่น่า จียงจิ๊ปากแล้วปิดจิมอนิเตอร์แล้วคว้าลูกบิดประตูก่อนจะหมุนมันออก
"นายมีอะไร.........."
ตุบ
.............................. ขอโทษนะ ซึงฮยอน ชั้นคงไม่ได้กินเค้กกับนายแล้วล่ะ ...............................................
------------------------------------------------------------------------------
อึของบอสใช่มั้ย ไม่ใช่หรอ งั้นก็กาโฮ ???????
ไม่มีอะไรจะพูด แอบหวานอ่ะตอนนี้
อย่าได้สงสัยว่าจีไปนอนให้โป้กอดได้ไง
จิ้นกันเองเถอะ เดี๋ยวจะมาเฉลยๆ 555+